Aşkın Üşüme Halleri Şiiri - Ali Taşkale

Yüreğime buzlar değiyor.
Her biri, senden kalmış
bir dokunuşun tersine çevrilmiş hâli;
her biri, içimde
sana verilmiş bir kararın kırık mührü...

Seni öyle çok sevdim ki
kalbim kendi kararını bile
sana ait sanıyor.
Ben, seni temize çıkarmak için
içimdeki bütün kanıtları yaktım;
küllerini bile
sana karşı kullanmadım...

Şimdi içimde
kendi kendini yiyen bir sadakat,
kendi yarasını mühürleyen
kör bir merhamet var.
Seni incitmemek uğruna
içimde ölen her şeyi
sessizce gömüyorum...

Bütün kapılarımı sana açtım;
senin geçmediğin yerlerden
ben bile geçemiyorum artık.
Bedenim, senden kalan boşluğu
bir sevda diye kayda geçirmiş;
yokluğun, içimde
benden daha eski bir hikayenin son kahramanı...

Isınamıyorum.

İçimdeki bütün sıcaklık
sana ulaşmanın yolunu biliyor,
bana dönmenin yolunu bilmiyor.
Seni hâlâ hayatta tutmak için
kendimi kendimden eksiltiyorum;
senin adın kalıyor,
zihnimin en derin yerlerinde...

Şimdi kalbim
kendi kapısında bekleyen
evsiz bir suçlu.
İçeri giremiyor.
Dışarı çıkamıyor.
Seni hâlâ seviyor.

Ve ben,
sana duyduğum sevgiyi
kendime karşı işlenmiş
son bir suçmuş gibi taşıyorum bedenimde...

Ali Taşkale / İstanbul
25 Mart 2016