Kendime Şiiri - Ben Otuzdört

KENDİME

Canım kendim,

Ne zamandır sormuyorum sana,
nasılsın diye?

Herkesin yarasına yetişirken
seninkini hangi sessizliğe bıraktım?
Kaç kez sustun da duymadım,
kaç kez yoruldun da
seni biraz daha yürümeye zorladım?

Ben herkesi anladım,
bir tek seni anlamadım.
Aynı bedende yaşadık,
ama ne çok uzak düştük birbirimize.

Hatırlıyor musun,
bir zamanlar küçücük şeylerle gülerdin.
Bir yağmurun altında ıslanmak,
bir şarkının içinde kaybolmak,
kimseye anlatmadan mutlu olmak vardı sende.

Ne ara bu kadar büyüdük kendim?
Ne ara sevincimizi erteleyip
üzüntülerimize ev yaptık?

Sana haksızlık ettim.
Başkaları gitmesin diye
kaç kez kendimden vazgeçtim.
Birileri mutlu olsun diye
senin içindeki çocuğu susturdum.

Oysa sen de sevilmek istedin,
anlaşılmak,
bazen hiçbir şey yapmadan
öylece dinlenmek…

Ben seni hep yarına bıraktım.

Şimdi dönüp bakıyorum da
en çok sen beklemişsin beni.
Herkesin ardından koşarken
kendi elimizi bırakmışız.

Canım kendim,

Geçmişi geri getiremem.
Kaybettiğimiz yılları da
yeniden yaşayamayız.

Ama bundan sonra
seni kimsenin insafına bırakmayacağım.

Bir daha kendinden eksilme diye
önce seni dinleyeceğim.

Ve ne olur,
bana yeniden inan.

Çünkü ben,
dünyada herkesten uzak düşsem de
kendime yabancı kalmak istemiyorum.

Bugün sana geldim.

Biraz geç kaldım,
biliyorum.

Ama bu kez
gitmeye değil,
seninle kalmaya geldim.
BEN34 3.11.2026 15.00