ADINI KOYMADIĞIM
Adını koymadığım bir şey var içimde,
aklımın en tenha yerinde saklı.
Kimsenin duymadığı bir rüzgâr gibi,
geçiyor içimden,
BENİ GÖZÜNDE BÜYÜTEN SENDİN…
Ben hiçbir zaman kusursuz olduğumu iddia etmedim. Beni olduğumdan büyük gören gözler senindi. Bir duruşumda asalet, bir susuşumda derinlik, sesimin en sıradan tınısında bile kendine ait bir huzur bulan sendin. Beni gözünde büyüten sendin; ben yalnızca senin baktığın yerden kendimi görmeye inanmıştım.
Oysa ben de insandım…
Eksikleriyle, çelişkileriyle, bazen yanlışlarıyla, bazen de kimseye anlatamadığı doğrularıyla. Kimi zaman kıran, kimi zaman bir sözün kıyısında paramparça olan; bazen öfkesine yenilen, bazen sevgisi uğruna kendinden vazgeçen bir insan…
Ben ne insanlar tanıdım…
Kiminin üzerinde insan görünümlü kıyafetler,
kiminin üzerinden hiç çıkarmadığı iki yüzlülükler…
Sevgiden yoksun,
vicdanını çoktan yitirmiş kalpler.
Gönül defterim
Gönül defterim sana bir kez kapak açmış,
Bir daha kapanmaz o sayfalar.
Sen,
İÇİMDE GEZİNEN
Sen benim içimde gezinensin.
Aklımdan çıkmıyorsun.
Düşüncelerimde devriliyorsun,
İÇİMDEN ÇIK, İÇİMİN İÇİ OLMA!
İçimden çık, içimin içi olmaya
nasıl cüret edersin?
Ellerimi titretmeye,
İNSAN PAZARI
Aklım yerinde,
gözüm açık.
Ama insanı tanıdıkça
bazı şeyleri yeniden tartıyorum.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!