İçimde Gezinen Şiiri - Ben Otuzdört

İÇİMDE GEZİNEN

Sen benim içimde gezinensin.

Aklımdan çıkmıyorsun.
Düşüncelerimde devriliyorsun,
bir o yana, bir bu yana…

Birazcık unutmaya kalksam,
sana haksızlık ettiğimi düşünüyorum hemen.
Ne yana dönsem,
yolum yine sana çıkıyor.

Dur, gitme…

Ben sende kalandım,
diye diye
pencere ardında buluyorum kendimi.

Gidişini yolculayamıyorum.
Seni sana emanet edemiyorum.
Bensizliğin içinde parçalanıp
yanlış bir sokağa düşmeni istemiyorum.

Halbuki bir daha dönüp baksan arkana,
göz pınarlarım tanık kalırdı
kalbimin ağlayışına.

Ruhsatsız bir tabancanın
katili olmuş gözlerin;
gözlerimi tam on ikiden vurmuş,
göz bebeklerimde
ömür boyu tutuklu kalmışsın.

Şimdi hangi yana baksam
bir parçam düşüyor ardından.
Sokaklar adımlarını saklıyor,
kaldırımlar susuyor adını anınca.
Bir akşamüstü gelip oturuyor yokluğun,
tam da senin oturduğun yere.

Ben hâlâ aynı yerdeyim.
Bir fincan kahvenin soğuyan yarısında,
yarım kalmış bir cümlenin ucunda,
söyleyemediğim ne varsa
dilimde birbirine dolaşmış.

Sen gittin de
bende kalan hangi yanım sana yetişti?
Hangi vedaya sığdırdım
içimde kopan bunca kıyameti?

Bazen adını anmamak için
bütün kelimeleri değiştiriyorum.
Ama ne tuhaf,
dilim başka şeyler söylese de
sesimin altından hep sen geçiyorsun.

Bir de şu var…

Sana kızamıyorum.
İçimde kırılan ne varsa
dönüp dolaşıp seni incitmekten korkuyor.

Ben seni göndermeyi beceremedim.
Ne bir vedaya sığdırabildim
ne de bir ömrün içine.

Şimdi sen,
hangi hayatın kıyısında olursan ol…

Benim içimde hâlâ
gidişine inanmayan bir pencere var.

Ve o pencerenin ardında
bir çift göz,
her akşam biraz daha eksilerek
sana bakıyor.ben34