Aşkın İzini Süpür Şiiri - Ben Otuzdört

AŞKIN İZİNİ SÜPÜR

Bakar mısın?

Kaybettim…

Gördün mü köşede izini aşkın?

Süpürdün mü iyi niyetlerimi,
güvenimi,
bir avuç gökyüzüne sığdırdığım hayallerimi?

Kapı kolunda avuç izleri kalmıştır belki sevdanın.
Bir zamanlar gelişine sevindiğim o kapının,
şimdi suskunluğuna sinmiştir yokluğun.

Pencerenin kulbunda
iki dirhem bir çekirdek gelişinin
son dokunuşu duruyordur belki.
Kim bilir,
perdenin kıvrımına bile ilişmiştir
ardından içime çöken o sonbahar.

Bakar mısın,
şöyle bir göz gezdir etrafa.

Orada burada,
sağda solda,
koltuğun kuytusunda,
duvarın gölgesinde ne kaldıysa
kaldırıver.

Süpür gitsin…

Toz etmesin gönlümde.
Bir daha havalanıp da
gözlerime dolmasın hatırası.

Edindiği yerde
gölgesinden eser kalmasın.
Adı anılınca ürperen yanım,
kendi sessizliğine alışsın.

Acıtıp kanattığı yetmedi mi?
Ağlatıp sızlattığı,
geceleri uykumdan,
gündüzleri kendimden çaldığı
yetmedi mi?

Şimdi bir de
kulaklarımdan çıkar sesini.
Bakışlarımdan sil gözlerini.
Aklımın en kuytu yerine sinmiş
o son cümlesini de al götür.

Öyle bir temizle ki içimi,
ne bir ayak izi kalsın
ne de dönüp bakmaya değecek
bir hatıra kırıntısı.

Ben onu bir zamanlar
kalbimin en güzel yerine koymuştum.
Meğer insan bazen
birini başköşeye oturturken
kendini kapının dışında bırakıyormuş.

Şimdi kendi yerimi geri istiyorum.

Ne yeminleri kalsın avucumda
ne yarım kalmış düşleri.
Ne de bir gün döner diye
içimde nöbet tutan o inatçı bekleyişi…

Bakar mısın?

Son bir kez daha bak.
Kalbimin kuytusunda
unutulmuş bir şey var mı?

Varsa al götür.
Yalnız, eşiğe dokunma.
Orada, birinin döneceğine inanırken
kendimden vazgeçen bir ömür duruyor.

Aşkın izini süpür.
Duvarlarımdan gölgesini kazı.
Eşyaların hafızasını sil.
Pencerelerden gelişini,
gecelerden sesini al.

Ama o eşiği bırak…

Bir zamanlar onu beklerken
dünyayı dışarıda,
kendimi içeride unutmuştum.
Meğer insan,
bir başkasına yol olsun diye
kendi içinden geçen bütün yolları
birer birer kapatabiliyormuş.

Şimdi anlıyorum;
benim kaybettiğim o değilmiş yalnızca.
Ben, onun döneceği yere
kendimi hiç uğramamışım.

Bakar mısın?

Eşiğe bir çizgi çek.
Ne onun ayak izleri geçsin üzerinden
ne benim bekleyişim.

Çünkü artık
ne geleni bekleyecek kadar eskiyim
ne de gideni uğurlayacak kadar eksik.

Ben bu kez bir kapıyı kapatmıyorum.

Kendimi, bir daha kimsenin dönmesine bağlamadığım bir hayata açıyorum.
BEN 34 26.11.2026 13.15