Şairin Hayatı İle İlgili Bir Bilgi Girilmemiş
Eserleri
ADINI KOYMADIĞIM
ADINI KOYMADIĞIM
Adını koymadığım bir şey var içimde,
aklımın en tenha yerinde saklı.
Kimsenin duymadığı bir rüzgâr gibi,
geçiyor içimden,
ardında savrulmuş yapraklar bırakıyor.
Sen geçince aklımdan,
gece başka türlü kararıyor.
Ay, bulutların ardında unutuluyor,
bir yıldız, en uzak yerinden
sessizce bana doğru kayıyor.
Adını anmıyorum.
Yine de her şarkıda
bir yerin var senin.
Bazen yarım kalmış bir cümlede,
bazen yağmurun cama bıraktığı
ince bir çizgide…
Bazen de durup dururken
dalıp gidiyorum uzaklara.
Birisi sesleniyor, duymuyorum.
Bir saat geçiyor, anlamıyorum.
Senin haberin bile yok belki,
ben içimde kaç mevsim yaşıyorum.
Bir bakışın düşüyor aklıma,
günlerdir kurumuş bir dala
baharın değmesi gibi.
İçimde unuttuğum ne varsa
usul usul yeşeriyor,
kırılmış dallarımda
küçük kuşlar ötüyor.
Sana söyleyeceklerim var,
gecenin sabaha anlatamadığı kadar.
Dilimde biriken kelimeler
dudaklarıma kadar geliyor,
sonra gözlerine rastlayınca
birer birer susuyorlar.
Ne zaman karşılaşsak
içimde bir şey doğruluyor.
Sanki uzun bir yolculuktan dönen
yorgun bir yolcu
uzakta evinin ışığını görüyor.
Sen geçiyorsun,
benim içimde bir şehir uyanıyor.
Kaldırımlarına ay ışığı düşüyor,
eski çeşmelerinden su akıyor,
unutulmuş bahçelerinde
geç kalmış güller açıyor.
Ben bu hâlimi kimseye anlatmıyorum.
Biraz senden saklıyorum,
biraz kendimden.
Geceleri başımı yastığa koyunca
bütün yollar sana çıkıyor,
sabah olunca
izlerini sessizce topluyorum.
Belki bir gün
aynı yağmurun altında kalırız.
Sen saçlarına düşen damlaları silerken
ben yüzüne bakarım.
Bir şey söylemezsin,
ben de sormam.
Yine de o kısa anda
bütün ömrümü hatırlarım.
Belki hiçbir zaman
bilmeyeceksin bunları.
Adının içimde nasıl yankılandığını,
bir gülüşünün günlerce sürdüğünü,
kalabalıkların ortasında
neden hep seni aradığımı…
Bilmesen de olur.
Ben seni
henüz yaşanmamış bir hatıranın
en güzel yerinde saklıyorum.
Bir sonbahar akşamının kokusunda,
uzakta görünen bir vapurda,
kimsenin fark etmediği
küçük bir gökyüzünde…
Ve ne zaman geçsen aklımdan,
içimde bir şey ayağa kalkıyor.
Uyuyan sokaklar ışığa kavuşuyor,
rüzgâr perdeleri usulca aralıyor,
kalbim, uzun zamandır unuttuğu
bir şarkıyı yeniden hatırlıyor.
Adını koymadığım bir şey var içimde,
ne zaman başlıyor bilmiyorum.
Yalnız sen geçince aklımdan
bütün sessizliğim değişiyor.
Sanki ben yıllardır susuyorum da
içimdeki bütün kelimeler
yalnız sana doğru yürüyor. Ben34???
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!