Gönül Defterim Şiiri - Ben Otuzdört

Gönül defterim

Gönül defterim sana bir kez kapak açmış,
Bir daha kapanmaz o sayfalar.

Sen,
içimde sonu yazılmamış
bir aşk hikâyesiydin.
Kalemimin ucunda bekleyen,
mürekkebime karışmış
en güzel yarım kalmışlığımdın.

İçimin yangınına su serpen,
külümden çiçek açtıran,
göğsümün en kuytu yerinde
baharı uyandıran bir mısraydın.

Harf harf işledim seni kâğıda,
bir nakış gibi değil,
bir ömür gibi.
Her kelimene biraz kalbimden kattım.
Seni dokudum cümlelerimin öznesine,
adınla başlayan,
benimle devam eden,
ikimizin arasında ömürlenen
aşk sözcükleri yazdım.

Bazen bir virgülde dinlendim,
bazen üç noktanın ardına sakladım seni.
Şiirlerimin kıyısında
adını anmadan senden bahsettim.
Ne yana dönsem
bir harfin ucundan sen çıktın.

Sonra anladım;
bazı isimler kaleme sığmıyor,
bazı sevdalar sayfalara taşınıyor.
İnsan birini öyle çok seviyor ki
mürekkep tükeniyor,
kâğıt susuyor,
ama içindeki şiir yazılmaya devam ediyor.

Şimdi gönül defterimin
en sararmamış sayfasındasın.
Ne bir silgi değebilir sana,
ne zamanın eli ulaşabilir.

Bir gün bütün şiirlerim unutulsa bile
şunu bilmeni isterim:

Ben seni bir şiire yazmadım,
şiir yazmayı senden öğrendim.
BEN 34 1.11.2026 pazar 13.50