Nesîmî meydana çıktı,
Tenini dünya sandılar.
Cellat bıçağı çekti,
Onlar ölüm sandılar.
Oysa o gün
Derdi derman eyledik, billâh bu sırra erdik,
Aşkın ateşine yandık, bir kâmil menzile yürüdük.
Dikenlerde gül bitirdik, kahrında lütfunu gördük,
Mürşid-i kâmilin elinden, ab-ı hayatı içtik.
Dert bizim bahçemiz idi, her gam bir gül verdi bize,
Âdem ile indik toprağın bağrına,
Çamurda yoğrulduk canın sırrına.
Kudret eli değdi Hakk’ın nuruna,
Her devirde aynı aslımız birdir.
Nuh olup bindik de tufan gemisine,
Dost, bu yol ne dünün yolu, ne yarının gölgesi;
Zaman dâr’a çekilmiş, mekân Ene’l-Hakk der hecesi.
Kemter Abdal’ım desem, nefsime büyük düşer,
Biz Hakk’ın bir damlasıyız, Muhammed sırrı taşar.
Şah-ı Merdan’dan gelen bir demdir bu, içeriz elest,
Dostun cemâli sineme nakış,
Gönül hasretiyle yanar dururum.
Aşkın deryasında bir garip balık,
Sahile hasretle kanar dururum.
Gözlerim yollarda, kulağım seste,
Beton dağlar arasında kayboldum,
Nefsimin metrolarında inip çıktım.
Dedim: "Hak nerede?"
Bir çınar fısıldadı:
"Dur da gör,
Sen taşın içindeki mermer misin?
Bism-i Şah! Ya Hakk!
Kemter Abdal eydür:
"Fakirin feryadıydı Ebu Zer,
Hak-Muhammed-Ali aşkına serimiz!
Kırklar Meydanı'nda yanan çerağ,
Ali'dir arslan-ı Hakk'ın velisi,
İlim şehrine açılan kapı.
Adalet timsali, gönüller isi,
Onun aşkıyla sine tutuştu.
Hasan'dır zehirle sönen gonca gül,
Serap'ın ellerinde dünyayı döndüren sessiz çarklar
Her parmak izi ekmek kokulu bir tarih yazıyor
Bilirim; teri düştüğü yerde filizlenir
Sabahın ilk ışığından daha hakiki sevdalar
O vaktinden önce yaşlanmış kahkahanın içinde
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!