Kemal Doğanay Şiirleri - Şair Kemal Doğanay

Kaldığım odalarda pencereler buz tuttu
Çaldığım şarkıların makamını unuttu
Masallar anlatarak yine beni uyuttu,

Bu aşkın kapısını kırdım da geliyorum
Hesabını kaç kere sordum da geliyorum.

Ey Yüce İnsan
Bilge Kişi
İnsanların en hası,
Bana cevap ver;
Sevmek o kadar mı zor?
Sustun

Gecelerden bir gece gönlüme yağan yağmur,
Karanlık sokaklarda seni bekler dururum.
Parklar sular içinde her yanım olmuş çamur,
Sana söz diyenleri yeminim var vururum.

İçimde yanan ateş havalara uçuyor,

Martıların sesi çığlık çığlığa,
Balıkçı limanda kürek çekiyor.
Tutmayın ne olur artık bırakın,
Bu sesler ruhuma huzur ekiyor!

Karanlık gecenin sabahı gibi

Sen sancılar içinde
Kıvranırken dün gece
Ben felekten gün çaldım,
Haberin yok gizlice!

Ağlıyorum deseydin

Barış Türküsü’nü çığıran hain,
Sizinle bu yola çıkanlara yuh!
Kardeşlik adına bağıran hain,
Sizinle bu yola çıkanlara yuh!

Dağda gezen itler şehire indi

Sevdayı başıma sardın saralı,
Bir gönül yorgundu bir de ben yorgun!
Senden ayrı düşsem yürek yaralı,
Bir gönül yorgundu bir de ben yorgun!

Karanlık geceler üstüme çöktü

Yıldızları saydım sabah olmadı
Bu nasıl çileymiş hala dolmadı
Yalvardım Allah’a sabır kalmadı,
Özür dilemekten YORULDUM ARTIK.

Ömür boyu rahat oturamadım

Dağ başında çınar idim,
Baka baka yoruldum ben.
Yaylalarda pınar idim,
Aka aka yoruldum ben.

Günahlarım bana yetti

Alan sensin veren sensin,
Yüce Rabbim koru bizi.
Halimizi bilen sensin,
Yüce Rabbim koru bizi.

Ne yerdesin ne göktesin