“Kuşlar ki, şehrin paslı tellerine
konmuş zarif mısralardır; kimse fark
etmez ama göğü onlar ayakta tutar.”
Bastım parmak uçlarımla
kaldırımlara,
Tedirgin etmedim kaya
güvercinlerini.
Etrafımı sarmışlardı;
Boyunlarında yeşil, pembe, mor
Ve metalik renklerden birer hare...
Biri kanat çırptı bir avuç darıya,
Biri yeni farkına vardı göğün,
Biri tünemiş, izliyordu akıp giden
zamanı
Tramvayın katener hattı üzerinden.
Elektriğe meydan okuyorlardı,
Çarpılmadan...
Aynı ipte birer cambaz gibi dizili.
Kaldırdım başımı gökyüzüne;
O kül kırmızısı güvercine...
Kanayan yarasına karışmıştı kan,
Oysa doğuştan...
Bir tutam rızık bıraktım taşlara,
Kimselere görünmeden,
Raylar boyunca uzandım sahile.
Kayıt Tarihi : 21.10.2026 09:32:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Tramvay o sabah tıkırdayarak geçerken, caddenin gürültüsü aniden paslı tellerde asılı kaldı. Genç adam parmak uçlarında yürürken, göğün altındaki bu sessiz kalabalığın aslında kentin asıl sahipleri olduğunu hissetti. Boyunlarındaki metalik pırıltılar, elektriğe meydan okuyan o cambazların mahremiyetini gizliyordu. Taşlara bıraktığı bir avuç rızıkla birlikte, rayların kenarından sahile doğru süzülürken; arkasında kalan gökyüzü, kül kırmızısı bir yaranın teninde yeniden doğuyordu.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!