Kara Çocuk 2 Şiirleri - Şair Kara Çocuk 2

Korkuyorum
Bazen aklımı yitiren bir rüzgâr gibi,
Bazen canımı çeken bir gece gibi,
Ama en çok
Gözlerindeki sabahı kaybetmekten korkuyorum.

Uzun zamandır suskunum;
sayfalar boş değil aslında—
ben eskitilmiş bir sessizliğin
içine bırakılmışım.
Bir zamanlar dalga dalga taşan o mavi öfkem,
şimdi yorgun bir gecenin kirpiklerinde

Bazen umut, rüzgârın en nazlı haline bürünür,
Bir kuytuda uyanır, sessizce beklerken,
Gönlüm, hüsranın buz dağlarında yol alır,
Ve sevda, kırık bir aynada kaybolur, bir hiçken.

Geceler siyah bir örtüyle sarar beni,

Yağmur inerken sükûtla şehre,
Bir kara çocuk eğilmiş zamana.
Avuçlarında tövbeler, gözlerinde umut,
Kırık aynalarda kendini aramakta.

Her damla, kalbimde bir dua olur,

Ey sükûtumla konuştuğum yârin adı,
Vefâdan bihaber, rûhumda yâd adı.
Ne bilsin aşkı, kalbi körelmiş olan,
Bir tebessümle kandı, irfândan yoksun kalan.

Ben bendim; hilm ile sabrı harman ettim,

O dua, tövbe ettiğim ilk gecede doğdu.
Kelimeler dizime düştü birer birer.
Gözyaşım kıbleye döndü,
kalbim ilk defa yüzünü yıkadı.
Ve tam o anda —
bir ışık geçti içimden,

Küllerinden doğar bir şehir, sessiz ve vakur,
Her sokağında bir dua, her taşında bir huzur.
Bir çocuk bakar göğe, gözlerinde “sabır” durur,
Ve gökler şahittir: Zulüm geçer, iman kalır, gurur.

Bir annenin elleriyle başlar dirilişin sesi,

Sen kendini,
Benim gözümden bir an olsun göremedin,
Mazursun.
Ben seni kalbime sığdıramadım,
Rabbime anlattım, mazursun.

ben bütün ezberimi o vestiyerde bıraktım leyla.
hangi sokak denize çıkar,
hangi vapur lodosu yer
unuttum.

1.
Varlığın ufkumuzda sönmez bir saltanattır,
Seninle aynı mekân, rûha bir binâ-yı devlettir.
​2.
Sükûtun dahi bir dildir, o sessiz tavrın dâvettir,
Bu mağrûr duruşun bize, en büyük kuvvet-i kudrettir.