Ben o gülü soldurmak istemem,
Hep güzelce çiçek açsın isterim.
Kimi zaman arada kalır, kimi zaman susar,
Ama bilirim; bir gün can suyuna ihtiyaç olur.
Ansızın bir bulut gelir,
I.
Gümüş bir mühür gibi basıldın geceye; kaskatı, vakur ve dilsiz,
Sen ey Dolunay! Bakışın mermerin iliklerine sızan o derin dehliz.
Zamanın paslı dişlilerini durduran o dikey, o mağrur beyazlık;
Ruhun en tenha sokağında yankılanan o mukaddes yalnızlık.
Sana bakmak; bir uçurumun kıyısında, dünyanın bütün gürültüsünü
Ağaçlar bakıyor gök hâleye,
Yağmurun iç sesi süzülür geceye.
Dolunay, suskun bir misafir gibi,
İçimi okşar, yalnızlığa sıcak bir perde.
I.
Hududun öte yakasında, zamanın hükmünü yitirdiği o kör noktadayım.
Arkamda, kapıları yüzüme mühürlenmiş o "yasaklı coğrafya" flulaşıyor.
Burası; senin o mağrur sınırlarının bittiği,
Benim ise "hiçliğimin" başladığı, mayın döşeli o tampon bölge.
Gümrük kapıları sürgülü, tel örgüler jiletli...
I
Yâ Rab kerem et, feyz-i tecellîni ayân et,
Zulmet dökülüp, kalb-i perîşânı emân et.
Mahrûm-u cemâl eyleme, lutfunla mekân et,
Her zerrede bir nûr-u bekā şevk-i dehân et.
II
Gönlümde doğdu nur, adı Hakk’ın nefesi,
Her hece zikre döner, her anı bir tecellîsi.
Benlik silinip gitti, yoklukta açtı varlık,
Fena perdesi açıldı, baki kaldı kudreti.
Kalbim bir meydan oldu, aşkınla titrer hâlâ,
Gecenin secdesindeyim, nura döndü her hece,
Kalbim aşkın harmanında savrulurum tek yüce.
Bir hayâldir her görüntü, ne izim var ne biçim,
Benlik tende eridi, doğdu içte derinim.
Rüzgâr eder zikrini, her esişte “Hu” çalar,
Bugün, şehrin o sağır gürültüsü ortasında,
Vakti kuşanan bir hülya gibi indin sokağıma.
Yanında arkadaşların, yüzünde o ince mahcubiyet tülü...
Gördün beni, adım gibi, ahirim gibi eminim.
Kirpiklerinin o ürkek titreyişinden,
Yüreğinin o telaşlı çarpıntısından biliyorum.
bitti o müthiş inşaat leylâ, iskeleler devrildi
yıkıldı gök kubbe, döküldü sıvalar, pas tuttu demir
biz seninle yanlış bir mühendislik harikasıymışız meğer
temeli olmayan bir gökdelenin terasında
zemheri ayazına "bahar" diyen iki şuursuz mülteci
tek bir "olmadı" kelimesiyle çöktü o koca şehir
İnsan olmak, bazen susmaktır,
Söyleyecek çok şeyin varken bile.
Bir bakışa sığar bazen bütün bir ömür,
Bir kelimeye yüklenir koca bir kalp.
İnsan olmak, düşmekle başlar,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!