Kapı Şiiri - Ahmet Oğuzhan Koçar

Kıran kırana dalgalar arasından süzülen bir ilâhe,
Bastığın her kumsal döner zümrütle bezenmiş vâhâya.
Göğsümde atan bu kalbi adadım senin eşiğine;
Bakışın ömür bahşeder bu aşktan yorgun seyyaha.

Altın telleri andıran saçlarında güneşin hareleri,
Gözlerin deniz mavisi, unutturur bütün gayeleri.
Olimpos’un tahtı bile sönük kalır endâmının yanında;
Yalnız sana tapınır ruhumun en derin pareleri.

Ne fırtınalar yıldırır bu sadakati ne dinmeyen sızı,
Gökyüzünün en mağrur, en ulaşılamaz yıldızı.
Ömrüm senin tapınağında bir adak gibi beklesin;
Varlığınla aydınlat içimdeki bu ebedî yazı.