Muğla Şiiri - Ahmet Oğuzhan Koçar

Azmak’ın berrak suları gibi dupduru içimdeki sevdan,
Ne mevsimler eskitebilir bu aşkı ne geçen zaman.
Akyaka’nın meltemi fısıldar saçlarının kokusunu;
Ruhum bir tek senin kıyında bulur dinginliği, inan.

Muğla'nın yollarında ikimizin adımlarının izi var,
Seni kaybetme korkusu içimde en amansız dar.
Gözlerinin mavisinde kaybolmuşken bu deli gönül,
Sensiz geçen her saniye bu koca dünyaya dar.

Muğla’nın bağrına çökerken akşamın kızıl tülü,
Aşkınla tutuşur kalbimin solmayan tek gülü.
Bu bağlılık bir ömürlük, ne biter ne de eksilir;
Seninle yeşerdi ömrümün en kurak, en ıssız çölü.
Benden kopartamayacaksın o sonsuz aşkı.