Öyle bir yoldayım ki,
dur duraksız uzanıyor önümde.
Yorgunluğumu bırakacak bir gölge arıyorum bazen,
bir bank, bir ağaç, bir nefeslik yer.
Durağı sen sanmıştım.
Onca yolun sonunda
adına varılır sanmıştım içimin telaşı.
Her adım biraz daha yaklaştırıyor zannederken,
meğer benden uzaklaşan sen değil,
beklediğim ihtimalmiş.
Çoktan kapanmış kapıları çalmışım yıllarca.
Işığı sönmüş bir istasyonda
tren bekleyen yolcu gibi.
Her gün geçerim sanırdım önünden,
bir gün görürüm,
bir gün sesini duyarım,
bir gün kaldığın yerden başlar hayat.
Olmadı.
Mevsimler geldi geçti,
ben aynı bekleyişin içinde eskidim.
Şimdi görünen orada durmakta faydasız.
Ne gelen var o yöne,
ne giden.
Sadece eski bir tabela sallanıyor rüzgârda,
üzerinde silinmeye yüz tutmuş bir isim.
Bazen bakıyorum da,
insan sevdiğini değil,
varacağını sandığı yeri kaybediyor aslında.
Ve en çok da bu yoruyor insanı.
Çünkü yol bitmiyor.
Çünkü ayaklar alışıyor yürümeye.
Çünkü kalp bazen anlıyor gerçeği,
ama umut çok sonra bırakıyor elini.
Bu yüzden artık durmadan yürüyorum.
Arkamda kapanmış duraklar,
içimde yarım kalmış seferler,
cebimde kullanılmamış dönüş biletleriyle.
Belki yolun sonu yok.
Belki de bütün yanılgım,
seni varılacak yer sanmaktı.
Oysa sen bir durak bile değilmişsin;
Sadece yoldan geçerken
pencereme vuran kısa bir manzaraymışsın.
Kayıt Tarihi : 17.11.2026 06:00:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!