Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

annem çağırıyor sanıyorum
bu senfoniyi dinlerken
sitemli bu seslerle ağlıyor düş yazlarım
geriye dönüp düzeltemiyorum
anımla artıyor acım da
seviyorum çaykovski'yi...

zamana sığmaz mı ikindi ağlamaklılığı kirpiklerin
gecikmiş yağmurlarca özlüyorum kokunu karşılıksız
uzun yolculuklar akla sığmaz yaşamlar erittim sana
damıttım ıslak serçe gözbebekleri varsıl yokluğunu kalbimde
kapılar yüzüme kapansa da sen sensin işte o sen bende benliğim
sokak lambalarının etrafında ışık böcekleri çocukluğum

iç göçleriyle yoksuldu adımlar
hiçbir iz bırakmak istemezcesine
yürünmekten sıkılmış aralıklarda
körelmiş bekleyişiyle arkasızlıklar
anlamı geleceğe kitli tevazuda...
ve hayata yakışan sosyalizan

kapıları kapat
çeneni kilitle
korkupeşinde
yorganı çek üstüne
ayak seslerini dinle
kare kare flash

kırılmış anı parçacıklarıyla acıtırken sevda
sanrılı iç denizlerimi de geçtim
kuru ayazlarda içine düştüğüm telaşta da
o tadı kekre saplantılı imkansızlık
kendi sorularından sıkılmış bir hayattan kalmayım
gelmeyi senden öğrendim

güz ufukları gibi durma karşımda
inan
sokulgan alevlerim yakmaz ellerini
bazancık da olsa başkalarına hiçbir şeyleşemez misin
sırf benim için ama
sorular sormalısın benimle ilgili

tadılmamış ölümlerce son duraklarımı yaşıyorum ilk gibi
kent içine kapanık pencereler sağır dilsiz yılkısız sabaha
senin unuttuğun benim anımsadığım üşümüş yıldız gibi
bakılmamış gökleri bırakıyorum gömerek kendimi sabaha

esinlenince iyilik dudak büküşlerinden
ılık bir şefkate dönüşürdü mevsim
ayak izlerin beyaz bir kumsala giderdi
kan lekeleriyle uslanırdı iç çekişlerim
uslanmazdım ben
sevdam belki sonsuzluğa fit

Saçlarına Dokunalı

kucağımda akşam kuşlarının yuva özlemi
yokluğun
herşeyi bırakarak kitap okumak kadar sancılı
dudağını gizleyerek kirli bir Mayıs yağmurundan

dün:

takıldım kaldım dışarılarına
içerinde yoksam zehir zıkkım
büyür bohemliğim
büyümez zaman gözümde