Bu nasıl yargısız infaz,
Üstümde tonlarca enkaz.
Ne olur, acele edin biraz,
Gülüşlerim dondu betonların arasında...
Ne bir işaret, ne bir ikaz,
Aldın sevdiğimi, onsuz bıraktın
Kavurdun ciğerimi, ateşe attın
Kendi hâlinde yaşayan diriydim
Sen beni yaşayan ölü yaptın
İçim kan ağlarken eller mutlu sandı
Seni sevmek mutsuzlukmuş, bunu bilemedim.
Her gece ben alem yapıp kafayı demledim.
Gem vurdum duygularıma, aşkı erteledim.
Seni sevdim seveli kendime gelemedim.
Seni beklemek umutsuzlukmuş, bilemedim.
Bilemedim, sen nasıl bir insansın…
Benden mi, aşktan mı, kimden yanasın…
Dilerim bana yaşattıklarını kendinde yaşarsın…
Beni böyle yaktın ya, inşallah sen de yanarsın.
Bilemedim, bilemedim; gerçek yüzünü göremedim…
Nasıl düştün aklıma, bilemezsin…
Sensizlik krizim tuttu gene, neredesin?
Saçlarımı yoluyorum, kafamı duvarlara vuruyorum…
Seni nasıl arıyorum, bilemezsin…
Seni nasıl özledim, bilemezsin…
"Sevda’yım" sevmeyi bilene!
"Söz’üm" konuşmayı bilene!
"Deniz’im" yüzmeyi bilene!
"Dünya’yım" yaşamayı bilene!
"Gülüş’üm" gülmeyi bilene!
[Verse 1]
Varsın ömrüm yolunda tükensin,
Sen yeryüzündeki kanatsız meleksin.
Yolum sensin, solum sensin,
Ben ömrümü sana adadım, bilesin.
Bir gülüşüne bin ömür feda...
En güzel varlığımsın bu dünyada...
Sen dur, dünya dönsün etrafında...
Gülümseyen resmin hep başucumda!...
Seni anlatmak yıllarımı alır,
Güzelliğin anlatılmaz, yaşanır.
Bırak doyasıya seyredeyim!..
Gözlerin denizden aşağı mı kalır?
Yüzün güneş mi, yoksa ay mıdır?
Yıllarca yandım hasretinle,
Kimselere belli etmedim.
Kilit vurdum ah şu kalbime,
Senden başka kimseyi sevmedim.
Okyanuslar bile sevgimin yanında bir damla,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!