İsmail Aksoy Şiirleri - Şair İsmail Aksoy

Sıcak su boşaltılırken ya da ılıklaşırken
Kenarları porselen bir banyo küveti nasılsa,
İşte öyledir şövalye ihtirasımızın yavaşça serinlemesi,
Ey benim çok övülmüş fakat-büsbütün-hoşnut-olmayan kadınım.

Ezra Pound (1885-1972, ABD)

Yalnızca yüreğime dokunsaydın,
yalnızca ağzını yüreğimin üstüne koysaydın,
o güzel ağzını, dişlerini,
dilini kırmızı bir ok gibi bıraksaydın
tozlu yüreğimin çarptığı yere,
üfleseydin yüreğimde, yakınında denizin, ağlayarak,

Başka bir sefer, başka bir gece, gittim daha öteye.
Boyunca kıyı sıradağlarının,
Büyük Okyanus'a doğru geniş ırmaklar boyunca,
ve o zamandan beri geçtim, Valparaiso,
kıvrılan caddelerden, geçitlerden ve sokaklardan.
Vardım bir denizcinin evine.

Güçlüdür mavi göğün motor gürlemesi.
Titreme içindeki bir iş yerinde bulunuyoruz,
ki deniz dibi ansızın açabilir kendisini -
deniz kabukları ve telefonlar seğirtiyor.

Yandan hızlıca görmek sadece güzel bulunan.

Uyanmak düşten paraşütle bir atlayıştır.
O boğucu girdap olmaksızın batar
sabahın yeşil bölgesine yolcu.
Alazlanır her şey. Farkına varır adam – titreyen tarlakuşu
konumunda – o muazzam ağaç kökleri sistemlerinin
yeraltında salınan lambaları. Fakat toprak üstünde

Saat sabahın beşini vuruyor
şimdi ortasındayken günün
kim bilmez ki pazartesileri
gerçekte çarşambadır
bugüne çok yakın ya da çok uzak
bir sincap iner tepeden aşağı

Batıyorsa her gün
her gecede,
ışığın kapatıldığı
bir kuyu olmalı orada.

Kuyunun derin karanlığının

Ah sen, daha tatlısın, daha bitimsiz
tatlılığın kendisinden bile, gölgelerin arasında
sen sevilen et ve kan:
geçmiş günlerde
ilerledin ve doldurdun tasını
ağır çiçek tozlarıyla, sevinç içerisinde.

Saatler vurdu on ikiyi. Ormanlardan oluşan varoşları
Haricindekileri de gösterdi Main Caddesi: Nimbus-
Aydınlığı, fakat insansız, pencerelerini
Doldurmuş düğün pastaları,

Elmas yüzükler, saksı gülleri, tilki kürkleri

Doğrul benimle.

Kimse istemezdi
benim kadar, bütün dünyayı
benim için kapatacak gözlerini barındıran
yastıkta kalmayı.