İsmail Aksoy Şiirleri - Şair İsmail Aksoy

El İlanı

O sessiz öfke iç tarafından çiziktirir duvarı.
Meyve ağacı çiçekte, guguk kuşu çağırır.
İlkbaharın narkozudur bu. Fakat o sessiz öfke
garajlarda tersine yazar boyayla sloganlarını.

Elimin ve Gözümün Altında Uzak Tepeler, Bedenin

Elimin bedeninde izlediği şey
çizginin kendisi. Sıcağın, ışığın
bir aşk akışı, ki benim şehvetli gözüm
yalar yutar

Toprağımın toprağısın,
Ve toprağımdaki topraksın,
Ah, dünyaya gelir gelmez ölen çocuk,
Ölümümde ölensin!
Öyle çaba göstersen de, bilmeden nefesi,
Ve içimde yaşarken çarpan yüreğin durmuştu

Ellerin ellerime doğru
devindiği zaman, ey sevgilim,
neler getirir bana kaçışta?
Neden ikircikliydi ellerin,
ansızın, kenarında ağzımın,
neden tekrar tanıyabildim onları,

Hâlâ kokan yeni devrilmiş kerestelerden yapılmış
evim benim: handiyse devrilecek
sınırdaki ev, her adımda gıcırdıyor
ve fırtınanın parçası olan Antarktik havanın
savaşçı rüzgârında inliyordun, donmuş kanatları altında
şarkımın oluştuğu yabancı bir kuş.

“Güzel kadınların arasında olmak dinlendirir beni
Böylesi konularda niye yalan söylensin ki?
Tekrarlıyorum:
Güzel kadınlarla söyleşmek dinlendirir beni
Fasa fisodan başka bir şey konuşmasak bile,

Evde lambanın ışığı altındayım. Uzuyor akşamlar.
Onarıyorum ipek bir kombinezonu: bir şeyler okuyor kocam.
Nasıl da güzel barındırıyor ışık bu şeyleri.
Bir çeşit duman var bahar havasında,
Sanki hiç yorulmayan bir şefkat uyanmış gibi,
Sanki bir şey iyileşiyormuş gibi,

EVET, ELBET ACITIR

Evet, tomurcukların çatlaması elbet acıtır.
Yoksa niye duraksasın ki bahar?
Niye bütün o sıcak hasretimiz
sargılansın ki şu kekre soluklukta?

Döndüm eve... Şili karşıladı beni
çölün sarı yüzüyle.
Acı çekerek dolandım
yanmış bozkır ayının kumlu kraterinde
ve buldum gezegenin en çorak bölgesini,
asmasız bu basit ışığı, bu kusursuz boşluğu.

Evhamlar

Üstünde göğün kendisini yarattığı bu beyaz duvar burada işte –
Sonsuz, yeşil, büsbütün dokunulmaz.
Melekler yüzer içinde, ve yıldızlar, aldırmazlıkta da.
Benim aracımdır onlar.