İsmail Aksoy Şiirleri - Şair İsmail Aksoy

Fikirler gölgeler gibidir
Sözcükler yılanlar gibi
Hiç bir şey aydınlatır ya da keşfeder
Her şey ısırır: zehir ve uykudur bu

Şiirsel olan salyangoz gibidir

Doğru sözcüğü
bulamadan,
bir ömür geçirebilir insan
sözcüklerin eşliğinde.

Macar gazetelerine sarmalanmış

“Ekmek ve Sirk”in “Ekmek ve Mezalim”e dönüştüğü
bu zamanda ve mekânda, “seni seviyorum” demek
en son propaganda tabirini söylemek gibidir... “yaprak dökümü”...
“düşük verimli patlatma”.
Çocukları bombalamak barışı korumak ise, öyleyse
seni sikmem bir savaş suçudur.

Kentim benim, sevgilim, beyazım! Ah incesin,
Dinle! Dinle beni, ve içine bir ruh üfleyeceğim senin.
Kamışla hassasça, bana eşlik edesin!

Şimdi bilirim ki çılgınım ben,
Çünkü trafikte hırçındır burada bir milyon insan;

Obur

Yatıştırmak zor adamı, açlıktan olmuş deli divane,
Öyle yakışır ki benim siyah talihime
(Hiçbir insanın sahip olamayacağı bir hararetle
Ve gene de korur nezaketini)

Penceremin dışında
alayın kromatik beşincilerini koşturan
üçlü rüzgârları yanıtlarım yeniden:
Daha yüksek sesle çalın.
Başaramayacaksınız. Ne denli
hırpalarsanız beni

Yüreğimde öfkeler ve üzüntüler var... Quevedo



Yüreklerimizin derininde birlikteyiz,
kaplanlardan bir yazın arasında

Paslı miğferler, ölü nallar!

Ama ateş ve karanlık kanla
aydınlanmış bir ırmaktan bir atnalı boyunca,
metalle gömüldü acılara,
toprağın üstünde aktı bir ışık:

Geceleri uyur çiftçi, uyanır ve batırır
elini karanlığa ve sorar şafağa: anlatın bana,
ey seher, ey sabah güneşi, ey gelen gün ışığı
insanın pak elleri savunur mu hâlâ
onurun kalesini, söyle bana ey şafak,
çatlamak üzere mi alnındaki çelik,

Zaman ve su hakkında yazdım,
üzünç ve onun mor metali hakkında yazdım,
gökyüzü ve elma hakkında yazdım,
şimdi Stalingrad hakkında yazıyorum.

Önceleri mendilinde saklamıştı sevgilim