İsmail Aksoy Şiirleri - Şair İsmail Aksoy

V


boğanların merdiveninde başı dönerek titrer el
tamahkâr gözyaşları hışırdar bülbülün boş kafesinde

VI

sırdaşından kaçmak için boğuşur maske
ve dinlenmek için kukla

mikroskop altında terk eder yerini hastalık

VII

yaşayan ölülerle ölümün yaşayan arzuları arasındaki
sınırı silen bu sessizlikte burada

iki yarım birleşir çifte körlükte

VIII

yorgun ağaç kurtaramaz kandan kendini
ve çaresizlik kaldıramaz onun dallarını

sahte yalınlık söyleyemez gerçeği

X

nefretin siyah mıknatısı soğurdu içine kaçışımızı
ve ıstırap kapatır çanağını ve dilenmez artık

hastalığın işine bakmasına yargılı

XI

ve yeryüzünün baharında sadece daha derine batarım
ki büyür ağzımda ellerimde gırtlağım

vadideki alacakaranlık hızlandırırken adımlarını

XII

gün giyinir rüzgârın buruşuk giysisini
ve ne onlardan nefret eden ne de onları tutabilen

aşık dallardan ve yapraklardan ayırırlarken kendilerini

XIII

ölümün beyaz dorukları ardında kaç tane menzil
bırakmamalıyım ki sen kollarımdayken

sadece bu dürbünün görüntüleriyle vedalaşmak için

XIV

oyulmuş siste şafağı söktü bir nilüfer göğünün
ve kamaşmış ağaçlar salladı sıçrayış tahtalarını

bahardı ve katladım dürdüm çölümü

XIX

el yordamıyla arar ve birbirlerinin vaatlerine yük olur eller
bir ayak tüketir adamın ağzını fakat avutur takat

rüzgâr gülünün pas tutmuş unutkanlığı yarar etimizi