Ana içeriğe atla

Islak Eşitlik Şiiri - Ali İhsan Kaya 2

Antoloji.com mobil uygulaması Şiirler, şairler, mesajlarınız ve gruplarınız telefonunuzda. iPhone ve Android için ücretsiz. Uygulamayı İndirİndir
Ali İhsan Kaya 2
175

ŞİİR


3

TAKİPÇİ

Islak Eşitlik

"Fırtına, sadece kökleri gevşek olanı değil,
ağırlığına fazla güveneni de sınar."

Gökyüzüyle el sıkışsak tam şu an,
kurşunî ve yüklü olanla;
sessizce boşaltsa kucağındaki ağırlığı,
bir bendin yıkılışı gibi.
Dökülse kardan soğuk, sağanaktan hırçın;
yer çekimine boyun eğen ne varsa
üzerine...
Sevenler, saklananlar, düşman dahi;
aynı soğukta eşitleyip üşütüverse!

Âşığıyım bu amansız suların;
kaotik rahminde doğdum,
hiddetiyle büyüdüm.

Bak;
ağaç, ev ya da kibirden kuleler...
Ağırlığına güvenen ne varsa söküyor
yağmur.
Toprağı balçıkla yoğuruyor, dünyayı
yeniden kuruyor;
eskiye hınçlı bir usta gibi bozup yeniyi
işliyor.
Bulanık sularda sürükleniyor akıl; yarınlar
yitik ve çıplak.
Dere denizle kucaklaşıyor;
ikisi de mülksüz, ikisi de asi.

Felaketlerin ne zamanı vardır ne yurdu;
hangi kabı parçalayıp taşacağı belli değil.
Kaldırır gemiyi, balinayı, insanı;
vakti gelince bırakır ıssızlığına.
Barındırmaz kendinden olmayanı,
savurur içindeki her yabancıyı kıyıya.

Günler sürer bu arınma; çevirir bütünü
paramparçaya,
ateş düşürür gururun hüküm sürdüğü her
ocağa.
Sel, taşkın ya da kâbus;
sudan vücut bulmuş bedenler
varıyor o mutlak ve ıslak sona.

Bana soruyorlar:
"Kıyamet yakın mı?" diye.
Ben ne bileyim?
Sadece bir sezgi...
Şu an her şey ürkütücü derecede normal.

Belki...

Ali İhsan Kaya 2
Kayıt Tarihi : 20.11.2026 19:05:00
Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Şiiri Değerlendir
Hikayesi:


Şiir, gökyüzünün henüz patlamadığı o son nefeslik durgunlukta doğdu. Bulutlar yere iyice çökmüş, rüzgâr kesilmiş, şehir kendi içine çekilmişti. Dışarıdan bakıldığında her şey yerli yerindeydi; sokak lambaları yanıyor, insanlar işinden evine dönüyor, zaman olağan akışında sürüyordu. Fakat havadaki o kurşunî ağırlık, görünmez bir gerilim gibi tenin üzerinde duruyordu. ​Anlatıcı, bu sessizliğin ardındaki hiddeti herkesten önce duydu. Çünkü kendi varlığını da o amansız suların içinde, kaotik bir başlangıcın ve sert bir büyümenin ortasında kurmuştu. Fırtınayı bir dış felaket olmaktan çıkarıp bir "eşitlenme" ve "arınma" eşiğine taşıyan şey de buydu: kök saldığını sananların, yüksek duvarlar örenlerin ve ağırlığına güvenenlerin önünde suyun bütün ayrımları silip süpüreceği bilgisi. ​Metin ilerledikçe sel yalnızca toprağı ve yapıları değil, aklı ve yarınları da sürükleyip götürdü. Dere ile denizin kucaklaşmasında mülksüzlüğün ve başkalığın gücü ortaya çıktı; su, kendi doğasında olmayanı kıyıda bırakıp özünü arıttı. Ama şiirin asıl kırılması, büyük yıkım tariflerinden sonra gelen o gündelik ve çıplak soruda yaşandı: "Kıyamet yakın mı?" ​Buna yüksek sesli bir kehanetle cevap vermek yerine, yalnızca o tekinsiz sükûneti işaret etti. Çünkü bazen fırtına kopmadan hemen önce, her şeyin fazlasıyla olağan görünmesi insanı asıl sarsan şeydir. Son dizede tek başına kalan "Belki..." ise ne kesin bir mühür ne de tam bir kaçış oldu; yağmurdan önceki o son saniyenin içinde asılı kaldı.

Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!