İnsan Kalabilmek Şiiri - Rüstem Akbaba

Seni sevmek,
Biraz yangın taşımaktı göğsümde,
Biraz dua etmek adını anmadan,
Biraz da herkes giderken
Sen kalacakmışsın gibi yaşamaktı.
Ben en çok da sana âşıkken öğrendim,
İnsanın canı yanarken de sevebildiğini…
Kırıldığı yerden nefret değil,
Bir avuç şefkat büyütebildiğini.
Bilirsin, kolay değil sevda dediğin;
Bazen bir ömür susarsın,
Bir tek bakışa anlatamazsın kendini.
Bazen de sarılmak istersin sevdiğine,
Dünyanın bütün yorgunluğunu unutmak için.
Ben sana öyle bir yürekle geldim ki,
İçimde ne kin vardı ne hesap…
Sen beni üzsen de
Ben seni üzmeyi hiç düşünmedim.
Çünkü benim aşkım,
Sana acı çektirerek kendini kanıtlayacak
Bir aşk değildi.
Ben seni, bana iyi geldiğin için değil,
Seni severken kendime rağmen
İyi kalabildiğim için sevdim.
Şimdi sorarlarsa bir gün,
“Bu dünyada en çok neye inandın?” diye,
Adını söylerim belki…
Sonra başımı eğip eklerim:
Ben bir insanı çok sevdim,
Kavuşmak nasip olmadı belki…
Ama onun yüzünden
Kalbimdeki merhameti de kaybetmedim.
Çünkü sevgilim,
Aşk dediğin yalnızca birine kavuşmak değil;
Kavuşamadığında bile
Onun için kötülüğe dönüşmemektir.