Bana Kalan Şiiri - Rüstem Akbaba

Sana dair ne varsa
bir kutuya koyup kaldırmadım.

Bazı şeyleri saklamak
unutmak değildir çünkü;
insan bazen hatıralarına dokunmadan da
onlarla yaşamayı öğrenir.

Sen benim hayatımda
güzel başlayan bir cümlenin
sonuna konulamayan kelimesiydin.

Ne seni suçlayabildim
ne kendimi affedebildim.

Çünkü ben seni severken
hesap yapmadım.

Ne kadar kalırsın diye sormadım,
ne kadar üzersin diye düşünmedim.
Bir gün gidersen
ne yaparım, onu bile düşünmedim.

İnsan sevince
geleceği değil,
o anı büyütüyor içinde.

Ben de büyüttüm.

Şimdi elimde
senin olmadığın bir hayat var.

Garip olan şu ki
hayat yine devam ediyor.

Ekmek aynı ekmek,
sabah yine sabah,
insanlar yine acele ediyor.

Bir tek ben
bazı şeylere eskisi kadar
inanamıyorum.

Mesela birinin
“kal” demesine…

Çünkü öğrendim:

Bir insanın yanında durmakla
onun hayatında yer almak
aynı şey değilmiş.

Sen benden gittin.

Ben senden sonra
kendime biraz daha yaklaştım.

Belki aşkın bana bıraktığı
en güzel taraf da buydu.

Şimdi seni özlediğimde
geri dönmeye çalışmıyorum.

Sadece içimden
sessizce geçiriyorum adını.

Sonra hayatıma devam ediyorum.

Çünkü bazı sevgiler
kavuşmak için değil,

insanın bir daha
kimseyi yarım sevmemesi için
yaşanıyor.