### İÇİNDEKİ BOŞLUK Şiiri - Seval Özgül

İnsan bazen kendini arar alkışların sesinde, Bir makam, bir unvan saklar sessizce içinde. Ne kadar yükselse de doymaz hırsına, Bir türlü yetemez kendi varlığına. Çünkü aradığı değer dışarıda değil, Kendi içinde yüzleşemediği yarasında. Kimi görünmek ister, kimi adını duyurmayı, Kimi ömrünü tüketir herkese kendini kanıtlamayı. Oysa insanın değeri ne makamda ne şanda, Asıl büyüklük saklıdır, kendisiyle barıştığı anda. Ne taç büyütür insanı ne de kalabalıklar, İçi boş bir gururu dolduramaz alkışlar. Gerçek büyüklük, başkalarına üstün gelmek değil, Kimse görmezken de kendin kalabilmektir asıl. İnsan, kendini başkalarının gözünde aradıkça, Kendi değerini unutur, kalabalıkta kayboldukça.