### GÖRMEDİĞİN HAYATLAR Şiiri - Seval Özgül

İnsan, bir anına bakıp hüküm verir insana, Bilmez kaç fırtına sığmıştır o tek ana. Kimi susar, kibir derler sessizliğine, Kimi serttir, kim bilir ne gizler yüreğine? Belki sabaha kadar uyku girmemiş gözüne, Belki bir acı çökmüştür ansızın ömrüne. Belki gülüşlerinin ardında bir enkaz taşır, Dışarıdan dimdik durur, içinde bin kez dağılır. Toplum ne de ustadır hüküm dağıtmaya, Bir davranışla insanı kalıba sığdırmaya. Kimse sormaz: Neler yaşadın, nerelerden geldin? Herkes görür son hâlini, bilmez nelerden geçtin. Anlamak demek değildir her yanlışı affetmek, Merhamet adına adaletten vazgeçmek. Bir yara, başkasını incitmeye mazeret olamaz, Bir hata da bir ömrün tamamını anlatamaz. İnsan dediğin bir ömür, nice hikâye taşır, Kimi susar, kimi güler, kimi içinde savaşır. Gördüğünle hüküm verme, düşün biraz derinden, Hiç kimse ibaret değildir göründüğü hâlinden. Çünkü herkes bir hayatın içinden konuşur, Kimi ağlar sessizce, kimi gülerek avunur. Biraz empati, biraz vicdan gerek insana, Görmediğin hayatları sığdırma bir tek ana…