Seval Özgül Şiirleri - Şair Seval Özgül

Şiir yazmak istedim aşka dair, “Senin de unutamadığın biri var,” dediler. İçimde birikenleri dökmek istedim satırlara, “Ne çok dertlisin, ne çok sitemkâr,” dediler. Bir söz yazdım, “Yine kime gönderme yapıyorsun?” Bir şiir okudum, gülüştüler; Ben kalbimi açmıştım, onlar eğleniyorlardı. Ne yazsam sorguladılar, Ne hissetsem yargıladılar. Kendilerinin cesaret edemediklerini yapanı görünce Önce küçümsediler, sonra susturmaya çalıştılar. Acılarımı şakaya çevirdiler, Yaralarımın üstüne kahkahalar bıraktılar. İnsanın hastalığına bile gülünebilen Bu kalabalıkta anlaşılmayı bekledim. Sonra anladım; Herkes insanın sesini duyabilir, Ama herkes içindeki yankıyı işitemez. Bazıları bir yaranın önünde durur da Onu sarmak yerine neden kanadığını sorar. Ben yine de yazacağım. Çünkü her şiir birine yazılmaz, Her hüzün birine duyulan özlem değildir. Bazen insan, içinde birikenleri anlatır Sadece kendine daha fazla yabancılaşmamak için. Ve artık biliyorum: Şiirden anlamayanlara kendimi anlatmak için değil, Anlaşılmadığım yerde kendimi kaybetmemek için yazıyorum.

Bazen bir yabancı uzatur elini,
Tandıklarından çok güç verir sana.
Bir güzel söz sarar kurıklarını, Umut olur en karanlik anında.
Yüzüne gülenler vardir,
Ardından sessizce konuşan.
Sen yükseldikçe huzursuz olan,

Çok heveslenme, bazı düşler yarım kalır, Bazen bir kapı sesi, uyuyan özlemi uyandırır.Ansızın çöker içine, burnunun direği sızlar, Adını anmasan bile, yüreğin onu hatırlar.
Özlemek, uzakta olana duyulan değil, İçinde hep var olana bitmeyen bir meyil.
Kabul ediyorum, bazı acılar insanın cezası,
Çekmek gerek..belki de budur olgunlaşmanın bedeli.

Yoruldum gürültülü kalabalıkların
sahte gülücüklerden
Her yüzde ayrı bir maske, her adımda saklı bir hesap.
Bıktım emeksiz sevgiler den, nankörlük le
dönen sözlerden,
içtenlikle dokunmayan her el yük artık ruha, her his harap.

Denizin göğsünde tek başına bir ada,
Kız Kulesi dalgalara anlatır derdini.
Suskun bir masal gibidir suların koynunda,
Bilir kimsenin duymayacağını kendi sesini.
Öte yanda Galata, adımlarla kuşatılmış,
Sokaklarında gürültü, etrafında bin insan.

Bir gün öyle sevilirsin ki,
anlarsın geçmişi,
Kim çalmış ömründen en güzel güineşi.Kim seni bekletmiş boş yere yıllarca, Kim tüketmiş kalbini sahte sevdalarca.
Bir gün biri gelir, yaralarını sarar,
Suskunluğundaki acıyı gözlerinden anlar.O vakit fark edersin, ne çok yorulmuşsun,Sevgi diye nice yanlış kapıda durmuşsun,
Meğer ne çok zamanın boşa akıp gitmiş Kalbin hak etmediği yükleri biriktirmiş Bir gün öyle sevilirsin ki dönüp bakınca, Kendine acırsın, geçmişi hatırlayınca.

Biri var aslında;
Kelimelerce yol yürüdüğüm,
Bir cümleye varamadığım..
İki ayrı uçurumun kenarında,
Harflerden köprüler kurduğum.
Rüzgâra savrulan her hecede, Çaresizce adını aradığım...Ne kadar konuşsam eksik kalan,

Herkesi güldürürken
kendi hüznünü saklayanlar
vardır...
Yüzüne bir gülüş çizer insan,
kimse içindeki yıkımı
görmesin diye.

Hz. Ali'nin dediği gibi, bir zaman gelecek, İnsan kalabalıklardan sessizce çekilecek.Her söze cevap değil, susmayı seçecek, Huzurun uzak durmakta olduğunu öğrenecek.Her gönülde bir iz, her sözde bir anlam
aramayacak,
Kendisini yoran insanlara artık kapı açmayacak.
Bazen en güzel cevap sessizce gitmek,
En büyük huzur, herkesten uzak kalabilmek.

Bugün mutluluğu yazayım dedim,
Biraz güleyim, yüzümü güldüreyim dedim.
Döndüm, baktım hayatın hâline,
Gülmek bile lüks olmuş bu devirde!
Ne gökyüzü eskisi gibi mavi,
Ne de yüzlerde eski neşenin izi.