İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Hazırlıklı ol ey sevgili kardeş!
Ömür saatin ha durdu ha duracak,
Şeytani heves ve arzular sana en şiddetli şamarı vuracak.
Bu üçgünlük fani dünyada nasıl yaşamışsan,
Görevli melekler birer birer soracak.

Sarılmışım ben kil ile yıkanmış kundağa,
Doldurulmuşum ağıtımsı ninnilerle bardağa,
Nasırlı ellerle tırmanarak çıkmışım hayat yokuşunu,
Mahzun gözlerle çok bakmışım yamalı yatağa,

Düşe kalka büyümüşüm göz ağrılarıyla,

Karşımda masmavi deniz,
Yar vuslatı olmadı henüz.
Öyle bir aşk istiyorum ki,
Olsun bemberrak tertemiz.

Karşımda, yemyeşil çimen,

Kaplamış her yanımı gam ve kasvet!
Kalmamış, dostluk sevgi ve muhabbet!
Canı gönülden, mutlu olmak istiyorsak,
Her geçen artması gerek insanı cennetlik eden uhuvet!

Tatlı cana tak etmiş, bu çileli sıkıntılı hayat.

Bir hiç uğruna boşu boşuna dostluğu bitirenlerle,
Variyetli olmasına rağmen, yardıma ihtiyacı olanlara yardım elini uzatmayanlarla,
Dost olduğunu söyleyip de dostlarının neşe ve üzüntülerini paylaşmayanlarla,
İnsan görünümlü azgın canavarlarla,
Kavgalarım var derunumda!

Ey güzel insan sen sen ol!
İnsanı hayata bağlayan, umutlarını hiçbir zaman yitirme!
Asil ve yufka gönlünün, aşk ve şevkini bitirme!
Sayılı ömür miadın bitinceye kadar,

Zemheri soğuklarındayım.
Gönül kapılarım ardına kadar açık.
Ellerim cebimde kara kara düşünüyorum.
Deliler misali kendimle konuşuyorum.
Uçmakta zorlanan bir serçe gördüm.
Usulce yaklaştım ona.

Dur gitme!
Gidersen ben tedricen biterim.
Çok naz edersen,

Kemlik bilmeyen gönlümü ettim sana mabet!
İnsanı cennetlik eder rahmani sevgi ve muhabbet!
Şan ve şöhret sahibi olsan bile,
Şiarın adavet ise, hayatın olur berbat.

Kenarı çile işlemeli aşkın mendili elimde,
Düşmedi hiç sevdiğin türkü,sevdalı dilimden.
Bir pınarın başındaydık onu bana verdiğinde,
Geçmiyor o güzel kokun, hatıra mendilinden.

İsmimizin ilk harflerini, sevdayla işlemiştin köşelerine,