İbrahim Arslan Şiirleri - Şair İbrahim A ...

Kadının ailesi son çare olarak geldiler. Bu derdin bir dermanı vardır ama ne? Bekleme odasında yarım saat kadar beklediler, neredeyse daha da beklemeyeceklerdi ki kapı açıldı… Ayaküstü adama
- Unutma yürümemek adamı bir adam daha yapmaz. En güzel şeydir yürümek… Ayakların çalışacak ki, beynin de çalışsın! Okey mi? Bi bunu dene bakayım… Anlaşıldı değil mi?
Adam ne için gitmişti onu bile unutmuştu ama yürüyecekti bundan sonra…
- Anlaşıldı üstadım dedi,
- Enter’a bas, hayatını kasma o zaman…
Bu arada kendisini bekleyen diğerlerini gördü…

Belki o kadar yüksek yer değilse de gözüm,
Düştün.
Ey dost.
Düştün!
Oradan bile düştün.
Yaş gibi.

Yüzsüz bir adamdı,
Yüzünü çizmek istediğin.
Ey ressam.
...
Görmek istediklerini görme!
Ne olur görmesen...

Dünyanın dünya kadar derdi var...
...
Bilemeyecek bir gün bu güneş,
Doğudan mı doğdu, batıdan mı?
Çokta umrunda ya dünyanın...
Çoktan yaşamaktan bezdi belki de...

Sana kızıyor aynadaki halin,
Ey insan artık olduğun gibi görün,
Sana kızıyor rüyadaki hayalin.
Ey insan ya da göründüğün gibi ol!
...
Sen kazıyorsun kendi mezarını.

Ya ilahi sen 'ol' dersin olur,
Yağ! emretmesen yağmazdı yağmur...
Kaç yıldır hergün hep karnım doydu,
Tok olan anlamaz,şu gönlüm aç...
Ey güllerin yegane sahibi
Bir gül de artık yüreğimde aç...

Yüreğimde yeşermez bir gül bile,
Umut verde,vermesende farketmez...
Gidersen dönme bana bir gün bile,
Dert vermede, verirsende farketmez...

Üzüldüğümde görmez gözüm bile,

Sorma beni,arama beni
Gittiğim yeri bende bilmiyorum..
Arkama bakmadım bile giderken,
Önümü görmüyordum..

Ayaklarım çıplaktı, umrumda da değildi

Gölgesine gölge adamım hayatta,
Güldüğüme aldanma içim kan ağlar,
Her yanımda ölü insanlar var,
Nefes alanlarla da aram hiç iyi değil...
Bıraksalar beni bir an kendimle,
Gölgemle şimdi kimbilir nerelerdeydim,

Sus...
Hiçbir şey deme
Mavi gökyüzü, gözlü
Su gibi berrak
yeşil vadilerin kızı bırak kalsın..
Çekemem bu ağrıyı, sızıyı