Halifenin büyüğü,Ömer bin Abdulaziz,
Kul hakkı arar idi,işlerinde çok titiz,
Vardı iki kandili,Devletin biri kendi,
Gece gündüz sadece,bir gömleği giyerdi.
Bu gece uyandım baktım odana,
Sabaha dek durdum Kutlu Divana,
Günlerce yalvardım Güzel Mevlama,
Özledim annem çok özledim seni.
Annemi özledim düşümde gördüm,
Çocukluk yıllarım önüme serdim,
Kardeş akrabamı rüyamda gördüm,
Annemle rüyalar geldi gönlüme.
Her gelen ölecek Allahın emri,
Ölüm olmasaydı dünya almazdı,
Vakti gelen gider Mevlanın ilmi,
Ölüm olmasaydı cihan olmazdı.
Doğar da bir çocuk ağlar sızılar,
Sunar memesini ona analar,
Vermiş merhameti Yüce Yaradan,
Verir yavrusuna sütü analar.
ANAM DERDİ Kİ YAVRUM..1
Anam derdi ki yavrum; küçük görme kimseyi,
Hemence gururlanıp,yerme dostu meclisde,
Aldandı şeytan orda,Adem topraktan dedi,
Kovdu Rabbim huzurdan,ebedi tardedildi.
Anam derdi ki yavrum; her kul varacak Hakka,
Dönüş elbet O’nadır,aman güzelce yaşa.
Hani Sultan Süleyman,hani Mimar Sinanlar?
Dünya bir hana benzer,gelen cümle konaklar.
Tutmaz oldu artık babam dizleri,
Özledim diyordu gelin sizleri,
Ak kınalı elli hanım kızları,
Babam bir ocaktı sobam sıcaktı.
Annen seni doğurdu,
Kokladı sevdi yoğurdu,
Dokuz ay karnına koydu,
Annenin hakkı ödenmez.
Ninni söyleyip uyuttu,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!