670.KİMSE KALMADI..
Kime güveneyim kime kanayım,
Evimi açıp da sofra kurayım,
Sırlarımı verip pişman olayım,
İnsanlar değişti mertlik kalmadı.
Cenneti cemali göreyim dersen,
Gafil gezme insan kıl namazı,
Resulün elinden kevser istersen,
Yazlarda kışlarda kıl namazı.
Vardı bir zamanlarda,Cüneydin talebesi,
Edep ahlak mükemmel,ibadette kuvvetli,
Henüz yeni gelmişti,Cüneydin dergahına,
Pek ziyade severdi,iltifatı boldu ona.
Koyuldular yollara,geldi Geliboluya,
Ahmet Muhammed Bican,bekliyordu orada,
Kitap yazmıştı yeni,takdim ettiler ona,
Hacı Bayram-ı Veli sitem etti boyunca.
Ey Muhammed-i Bican,yazmasaydın kitabı,
Karaağaç köyü, bizim Köyümüz,
Arada sırada, uğrar yolumuz,
Mezarda yatıyor, Osman Dedemiz,
Karaağaç Köyü, bizim köyümüz.
Yol alırken baba yurduna doğru,
Karaağaç köyüm düşündüm seni,
Kararan gönlüme düşerken ağrı,
Karaağaç köyüm özledim seni.
Hangi yöne baksam seni görürüm,
Uykuda uyanık seni solurum,
Seni görmez isem bil ki ölürüm,
Karaağaç köyüm unutmam seni.
Özledim Köyümü gördüm rüyamda,
Selamı var O’nun cümle Dostlara,
Hasretlik çekiyor beni Sılaya,
Özledim Köyümü no’lur göreyim.
Köyüm Karaağaç Çelebi obam,
Bu gece yatınca yadıma düştü,
Şimdi mezarında annemle babam,
Köyümün dağları yadıma düştü.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!