Hicvi Felek Şiiri - Meryem Kozak

Felek ey çarh-ı dûn sen ne cefâkâr imişsin,
Bir belâ verip âhir “imtihân” dermişsin.

Dil yanarken birine kâfi idi bu firkat,
İkisin birden alıp sabrıma nâr ekmişsin.

Evvelâ aldı felek "semamı" nâgehân,
Ardınca "eşsiz" göklere yollamışsın.

Nice âh eyledi gönlüm, duymadın feryâdımı,
Gûyiyâ sağır olup zulmünü var kılmışsın.

Dost diye sunduğun ol demde bir duman imiş,
Zehri bal eyleyip aklımı yâr etmişsin.

Ey felek söyle hele kastın nedir cânıma,
Her yıkışta beni bin derde giriftâr etmişsin.

Yûnus’un bir sözüyle uyandı kalb-i zârım,
Her kederde bir ilâhî sır varmış, öğretmişsin.

Kozak der kim feleğin cevrine sabr eyle gönül,
Her yanışta seni bir başka kemâl etmişsin.