Hayatta Kaldım Şiiri - Hiç Oldu Hayaller

Ben hayatı hep biraz geriden yaşadım.
Herkes bir yerlere yetişirken,
ben içimdeki kırıkları toplamaya çalıştım.
Birileri sevilmenin nasıl bir şey olduğunu anlatırken,
ben sevilmemekle nasıl baş edilir onu öğrendim.

Herkesin bir sığınağı vardı bu hayatta.
Ben kendi içimde kaybolmamayı öğrendim.
Birileri başını bir omuza yaslayıp huzur bulurken,
ben kimseye belli etmeden kendi omuzlarımda
taşıdım yorgunluğumu.

Öyle kolay olmadı büyümek benim için.
Yaşımdan önce yoruldu kalbim.
Daha çocukken anladım bazı şeyleri.
Herkesin gülüşü mutluluktan gelmiyormuş.
Bazı insanlar en çok gülerken ağlarmış içinden.

Ben de çok bekledim birinin beni anlamasını.
Bir çift gözün içimdeki fırtınayı görmesini.
Hani hiçbir şey sormadan sadece
“Yorulmuşsun, gel biraz dinlen”
diyen biri olsun istedim hayatımda.

Ben hayatı hep biraz geriden yaşadım…
Ama kimse bilmedi ki,
benim geride kaldığım yerde kaç gece kendimi
yeniden ayağa kaldırdığımı.
Kaç kez içimden yıkılıp dışımdan dimdik durduğumu.
Kaç defa “Artık dayanamıyorum” deyip
sabah olduğunda yine hayata karıştığımı.

Ben hayata biraz kırgın geldim galiba.
Daha yolun başında yoruldu içimdeki çocuk.
Herkes bir şeylere sahip olmanın peşindeyken,
ben sahip olamadıklarımın yokluğuna alıştım.
Kimse fark etmedi içimde büyüyen o sessizliği,
ben sustukça hayat beni güçlü sandı.

Bazı geceler kendime bile anlatamadım derdimi.
Kelimeler boğazımda düğüm düğüm kaldı.
Bir yanım hâlâ güzel şeylere inanmak isterken,
öteki yanım yaşadıklarından utanır gibi saklandı.
Meğer insanın en zor savaşı kendisiyleymiş,
kazansan da kaybetsen de yara sende kalıyormuş.

Hayat bana güzel şeyleri anlatmadı.
Daha çok yoklukla tanıştırdı.
Bir şeyin kıymetini kaybedince değil,
hiç sahip olamayınca öğrendim.
İnsanların birbirine nasıl sarıldığını gördüm.
Ama bir sarılmanın insana nasıl iyi geldiğini hep uzaktan seyrettim...