Bir çocuğun imparatorluğudur sevgi,
Yüreğinde saklıdır sandıklar dolusu hazine...
Küçücük elleriyle, hesapsız ve taze,
Dağıtır dünyaya unutulan sevgiyi.
Onun krallığı masumiyetle yönetilir,
Üşüyor kelam, dönmüyor bu dil,
Ne dinleyeni var, ne derdi bileni...
Kalp özü yitirdi, rüya bitti,
Gözümün feri söndü, ışıksız ay...
Sözü bulamayan, gözden akıyor,
Akıp giden suyun yolunu durdurma,
Koynumda aşkı uykudan uyandırma!
Tatlım ekşimiş, tuz banıp bulandırma,
İhanet aynasının yansımasını gözüme vurma.
Ben mi zamana misafir oldum,
Zaman mıydı beni kendine bağlayan?
Ben oldum, kayıp giden ana yanan,
O akıp gitti, ardına bakmadan.
Ben mi zamanda bir iz bıraktım,
Yoksa sen miydin kahve kokusunu sevdiren?
Kokunu bastırsın diye içine düşen ben miyim?
Sen misin sigaranın dumanında tüte tüte gelen,
Yoksa sigaram mı her nefeste seni alıp getiren?
Vazgeçilmezim; kahvem, sigaram ve sen...
Rengi varsa vicdanın, acıya körsün;
Şeffaftır o, her hüznü içinden geçirir,
görürsün.
Feryat, her dilde aynı tını; yürekte okunuyor.
Irk nedir ki?
Sahte bahara yabancı değilim,
Mevsimsiz otlar sardı bahçemi.
Acı bir koku yayıldı rüzgarın dilinden,
Tanıdık bir vurgun dertli gönlüme.
Yanlış duygular işgalci sol yanıma,
Farklı bir ses fısıldadı ruhuma;
Aynası alışılmış, yansıması yabancı.
Aynı tonlama, apayrı yankı...
Görünmez bir dil, duyulmaz nefes;
Boşlukları doldurmadı, dokundu geçti,
Milyonlarca satır arasından adımı seçti.
Seni beklerken yakınlaştık birbirimize,
Belki de yapıştık zamanla dertlerimizle...
Sessizce hüzünlendik, sindik, kapana kısıldık;
Yalnızlığım, gözyaşım ve ben.
Misafirlik sandım, birkaç gün ağırladım,
Yalnızlığın yoluna düştüm,
Sırtımda ayrılığın hançeri...
Sokak lambaları dilsiz şahit,
Yüzümde yangının izleri.
Karanlığa meydan okuyor gölgemin sessizliği;


Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!