Hatice Ak Şiirleri - Şair Hatice Ak

Tesadüfen çıkmış iken karşıma
Tutkum oldun şimdi dönüp baksana
Bazen keder verip bazen yaksan da
Hoş geldin dünyama hoş geldin gülüm

Gülmek ve ağlamak seninle güzel

bakmayın siz bana
dargın değilim aslında
ne parlayan yıldıza
ne gülen aya

​yalnız gecenin karanlığı

okuduğum ilk şiir hangisiydi, bilmiyorum.
belki bir çocukluk heyecanıydı 23 nisan’da,
belki gençliğimde atatürk ve devrimlere uzanan o yol...

kime hayrandım, ne zamandı,
belleğimde silik birer iz şimdi.

tut ki sevmedin beni,
özlemesen de olur.
hatta hiç durmadan sitemler et bana;
bilirim, sitem sevgiden gelir,
her biri bir sevgi nağmesidir ruhumda.
ama gitmeliydim;

akdeniz’in bakir ve yoksul kıyısında
yalnız bir kum tanesiyim;
ne el değmiş yüreğime,
ne kimse dokunabilmiş gönül telime.
yıllar boyu o sonsuz umutla beklediğim,
şüphesiz sendin...

bak, bütün ağaçlar
yeşile ve ala boyandı.
çiçekler olgunlaştı,
meyveler ağırlaştı;
ama sen...

Ne bir bağa girdim ne de bağ-bana
İnsaf edin ben masumum hakim bey
Canım şimdi çıksın yalanım varsa
İnsaf edin ben masumum hakim bey

Ne kimseye çattım, ne çalım sattım

sağa sola bakınıp,
“bari bu derdim yokmuş,” derken
düşecektim az kalsın...

​neyse ki tecrübem yoktu;
ben anlamadan ne olduğunu,

neden unutamıyorum ki?
neden baktığım her yer kömür karası?
neden bu denli ağrıyor sol yanım?

aç susuz kalsam,
çeksem elimi eteğimi dünyadan...

Bir mektup göndermiş, ahu zar diye
Dost olmuşum, olamadım yâr diye
Halim arz eyledim, yaram var diye
Selam salmış, gönlü hoş olsun demiş...

Elâ gözlerine, bir dem yaş dolmuş