Kapıya baktı uzun süre Pas tutmuş kol sanki yıllardır kimsenin dokunmadığı bir şeyi saklıyordu İçeri girmemek için kendine sebepler aradı Ama bazı yerler insanı çağırmaz Çeker Parmaklarını kapının soğuk demirine koyduğunda içinden tuhaf bir ürperti geçti Kapı yavaşça aralandı Merdiven boşluğu rutubet kokuyordu Duvarlardan dökülen boyalar ay ışığında solgun lekeler gibi görünüyordu Yukarıdan gelen belli belirsiz bir tıkırtı dışında her şey ölü gibiydi İlk basamağa ayağını koydu Tahta hafifçe inledi Durdu Çünkü o sesin ardından başka bir ses daha duydu Kendi adımı olmayan Ama sanki yıllardır içinde taşıdığı bir şeyi çağıran boğuk bir yankı Nefesi daraldı Yukarı bakmaya cesaret ettiğinde merdivenin sonunda kısa bir gölge gördü Hareket etmedi gölge Sadece oradaydı Gözlerini kırptığında kayboldu Bir an kendi aklından şüphe etti Uykusuz geceler Bitmeyen pişmanlıklar İnsanın zihnini çürütürdü bazen Ama tam geri çekilecekti ki Üst kattaki kapılardan biri ağır ağır kapandı Kimse görünmedi Yine de o ses Binanın içindeki bütün karanlığı uyandırmaya yetmişti...
Adsız GardenyaKayıt Tarihi : 17.11.2026 00:06:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!