Hasret 11 Şiiri - Adsız Gardenya

Antoloji.com mobil uygulaması Şiirler, şairler, mesajlarınız ve gruplarınız telefonunuzda. iPhone ve Android için ücretsiz. Uygulamayı İndirİndir
Adsız Gardenya
47

ŞİİR


0

TAKİPÇİ

Hasret 11

Rüzgâr sertleşmişti. Sokağın ucundan geçen köpek sesi, gecenin içine dağılıp kayboldu. O ise hâlâ aynı yerde durmuş, arkasındaki sessizliği dinliyordu. Ayak sesleri kesilmişti. Ama insan bazı şeyleri kulağıyla değil, içinde hissediyordu. Yavaşça yürümeye başladı. Her adımda cebindeki anahtar, avucuna biraz daha battı. Canı yanıyordu ama bırakmıyordu. Bir dükkânın kararmış camında kendi yansımasını gördü. Bir an durdu. Gözlerinin altındaki yorgunluğu fark etti. Sanki yıllardır uyumamış gibiydi. Başını eğdi. “Bu ben miyim?” dedi kendi kendine. Çünkü insan bazen kendine bile uzun süre bakamıyordu. Sokağın sonunda eski bir bina vardı. Duvarları dökülmüş, merdiven boşluğu karanlığa gömülmüştü. Orayı görünce içinde kötü bir his dolaştı. Sanki daha önce gelmiş gibiydi ama ne zaman olduğunu hatırlamıyordu. Kapının önüne geldiğinde nefesi yavaşladı. Tam geri dönecekti ki üst kattan bir şey düştü. Kuru bir ses yayıldı merdivenlerden aşağı. Sonra yeniden sessizlik oldu. Ama bu kez sessizlik boş değildi. Birinin orada olduğunu hissettiren ağır bir bekleyiş vardı. Ve o, ilk kez gerçekten yalnız olmayabileceğini düşündü. İçindeki korku bir türlü gitmeyecekti…

Adsız Gardenya
Kayıt Tarihi : 16.11.2026 23:58:00
Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!