Merhaba çocuk... merhaba. içimde sessizce büyüyen, yarım kalmış yanım... büyüme olurmu büyüme.. Ne zaman hayattan yorulsam, farkında mısın bilmiyorum ama gelip başımı senin dizlerine bırakıyorum. Sanki en güvenli yer birtek senmişsin gibi. Sen hala aynı yerdesin biyorum. Kırıldığın günün tam ortasında kalmışsın. Herkes benim büyüdüğümü sanıyor, ama bilmiyorlar ki... sen ağLadıkça ben küçülüyorum aslında. İçimde eksilen, dağılan hep yine ben oluyorum. işte o yüzden bari sen büyüme çocuk büyüme Senin gözlerinde hala o ilk inancın izeri var. Herkesi iyi sanan, sevmeyi hiç hesaplamayan o saf hâlin... Belki de en çok da o yüzden kırıldın. Ve ben... seni o kırıldığın yerden alıp saramadım Affet beni çocuk affet... Bazı geceler seni koruyamadım. Üşüdün, sustun... ağladın sustun..
Adsız GardenyaKayıt Tarihi : 16.11.2026 23:55:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!