Kapıya baktı uzun süre
Pas tutmuş kol sanki yıllardır kimsenin
dokunmadığı bir şeyi saklıyordu
İçeri girmemek için kendine sebepler aradı
Ama bazı yerler insanı çağırmaz
Çeker
Parmaklarını kapının soğuk demirine
koyduğunda içinden tuhaf bir ürperti geçti
Kapı yavaşça aralandı
Merdiven boşluğu rutubet kokuyordu
Duvarlardan dökülen boyalar ay ışığında
solgun lekeler gibi görünüyordu
Yukarıdan gelen belli belirsiz bir tıkırtı
dışında her şey ölü gibiydi
İlk basamağa ayağını koydu
Tahta hafifçe inledi
Durdu
Çünkü o sesin ardından başka bir ses daha
duydu
Kendi adımı olmayan
Ama sanki yıllardır içinde taşıdığı bir şeyi
çağıran boğuk bir yankı
Nefesi daraldı
Yukarı bakmaya cesaret ettiğinde merdivenin sonunda kısa bir gölge gördü
Hareket etmedi gölge
Sadece oradaydı
Gözlerini kırptığında kayboldu
Bir an kendi aklından şüphe etti
Uykusuz geceler
Bitmeyen pişmanlıklar
İnsanın zihnini çürütürdü bazen
Ama tam geri çekilecekti ki
Üst kattaki kapılardan biri ağır ağır kapandı
Kimse görünmedi
Yine de o ses
Binanın içindeki bütün karanlığı uyandırmaya yetmişti...
ıslanmaktan
tek kişiyi koruyacak genişlikte
kesince kumaşları
yağmur değil
yalnızlıktır yağan




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta