Kapının kapanma sesi hala kulaklarının
içindeydi
Merdiven boşluğu sessizdi ama onun içi
değildi
Bir basamağa oturdu yavaşça
Başını ellerinin arasına aldı
İlk kez korkudan çok pişmanlık yoruyordu onu
Çünkü insan bazen kaybettiklerinden değil
Söyleyemediklerinden tükeniyordu
İçinde yıllardır biriken cümleler vardı
Yarım kalmış
Yutulmuş
Geceye gömülmüş cümleler
Oysa şimdi geri dönse
Karşısına geçip susmadan konuşacaktı
Gitme derdi mesela
Kal derdi
Ben senden sonra hiçbir yerde tamam olamadım diye haykırırdı
Kırgın görünmeye çalışmazdı artık
Gurur yapmazdı
İçindeki bütün duvarları kendi elleriyle yıkardı
Çünkü bazı insanlar gittikten sonra anlıyordu insan
Aslında neyi susturduğunu
Gözlerini kapattı
Bir anlığına onu yanında hissetti
Saçlarına dokunan o tanıdık sessizliği
İnsanın içini acıtan o huzuru
Derin nefes aldı ama yetmedi
Çünkü içinde hala söylenmemiş bir hayat vardı
Ve belki de en ağır yük te buydu
Zamanında haykıramadığın şeylerin sessizliği
Unutursun Mihriban’ım.
Oğlun, kızın olsun hele
Unutursun Mihriban’ım.
Zaman erir kelep kelep..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta