Ben Gülü Rana’yım, aşkın baharı,
Duyar feryadımı andelib zârı.
Hüsnümde gizlidir, aşkın kararı,
Şeb-i aruz gibi, özüm yanıyor.
BENİM.
Bilinmeyen yönden gelen çağrıyım,
Gönüllere düşen ateş, kor benim.
Yüzyıllardır sönmeyen bir ağrıyım,
Çözülmesi dünden daha zor benim.
Yüreğimde yanan, bir sevda ateşi,
Cennetten bir köşe, Benim Türkiyem...
Tarihin yazdığı, destanlar eşi,
Uğruna can feda, Benim Türkiyem...,
Yar aşkıyla gönlüm yara doludur,
Gözlerimde dinmez yaşım sel olur,
Bir gün yüzüm gülse ömrüm yol olur,
Bırak beni ben yoluma gideyim.
Gökten süzülen nurla, aydınlanır her köşe,
Müminin yüreğine, doğar büyük bir neşe.
Beratın müjdesiyle, diner dert ile tasa,
Hakikat yolcusunun, nura bürünür özü.
Gönül bahçem güller açtı derince,
Kokun siner esen yele verince,
Aklım şaşar yüzün bana dönünce,
Senden güzel çiçek var mı dünyada?
Dünya denilen hanın kapısından gireriz,
Çıplak gelen bedene beyaz kundak sereriz.
Ektiğimiz ne varsa biz onu da dereriz,
Mizan kurulduğunda şahittir iki gözün.
Büyürken nefis azgın, hırs bürür her yanını,
Bir sabah uyanır Anadolu,
Karanlık, ağır bir yorgan gibi örtmüşken bozkırı,
Gülhane Parkı’nda bir ses yankılanır,
Sonra Sarayburnu’ndan bir gemi kalkar değil,
BİLESİN 2
Gece perdesini çekince dehre,
Bir kutsal esinti yayılır şehre.
Arifler karışır o ulu nehre,
Hakikat bahrine dalar bilesin.
Bilesin.
Gece her mahlûkat sükûta ermiş,
Arifler menzile sabırla varmış,
Gönül sarayını nur ile örmüş,
Hakikat bahrine dalar bilesin.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!