Yalçın bir yamacın ortasıydı kaderin.
Boş yaşamayıp bari hakka bir yol açsaydın.
İnsandı suretin, hikmetti adın,
Cahille iş tutmayıp örnek olsaydın.
Yanlış bir başlangıç, yaman bir bitiş.
Söylenecek çok söz var.
Lakin divan-ı mahşere kalsın.
Ey ölüm! Ne mübareksin.
İyi ki varsın.
Kudretin var, takatin var gülmeye.
Hazır aşın var yeyip gezmeye.
Hak tez zamanda ölüm yazmaya.
Zevale götürecek ölüm var ölüm.
İmkân var, dünya malı toplarsın.
Hem ölüler, hem ölü seviciler çoktu.
Metaya tapınan sürüyle, mevlâyı tanıyan yoktu.
Cife sardı ortalığı ölüler sokaklarda.
Din denilen olgu sadece mezarlıkta.
Öylesine geçiyor günler.
Öylesine akıp gidiyor ömür.
Alışıyor insan yaranın sızısına.
Yüreğin ağrısına alışıyor insan.
Sönünce hakikatin ışığı,
Sararınca arpalar, dolunca başak,
Eğilir buğdaylar, sevinir Ocak.
Tanyeri ağarırken oldu olacak.
Tomurcuklar güle döndüğü gibi.
Nefesin güneyden kıbleymiş gibi.
Kullar arasında kaldım
Kalabalıklar öyle ki;
Üst üste, hınca hınç.
Davullar çalıyor, stantlar kurulmuş bugün panayır
Gökyüzü farkediyor yüreği sadece
Hazin hikayeler suskun delice
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!