Sensizlik...
Beni öyle bir yere itti ki.
Dindi huzuru muştulayan sabahın sesi.
Durdu meltemler.
Sustu nehir.
Kurudu gönlümde akan şelale.
Duyguları yoğun yaşıyorsun biliyorum.
Tüm dualarım sana…
Adınla, yaradana yakarıyorum;
Çiçekli yollar,
Güneşli baharlar,
Boy boy çocuklar,
Herkes dümenci ruh haletinde,
Oysa, batıyor gemi her seferinde.
Kurudu denen dallara, kara bulutlar can oluyor,
Mevla çeviriyor dümeni, sanki sana soruyor.
Öyle hırs, öyle ihtiras, öyle bencillik hissi.
Dünya bir sürgün yeri,
Ben de sürüldüm.
Bunca kul içinde,
Ben seni gördüm.
İyi-kötü günlerimiz oldu.
Amaç; dünyada sonsuz yaşamak değil.
Elinle cennete kapı açmalı.
Eğrilirken dünyada ki doğrular.
Eğilmekten bir ömür kaçmalı.
Dünü varsa, yarını da olmalı.
Şehrin ışıkları görüyor seni.
Şehrin çocukları kokluyor.
Öylesine dalıveriyor insan,
Akıp giden zamanın içinde...
Hayal meyal simalar çıkageliyor.
Tuz kokmadı,
Çürüdü.
Ne acayip hal görüldü.
Çocuğun adı Müslime,
Yere batası gerçek,
Güya İslam yurdunda görüldü.
Senle başladım yaşamaya.
Gözümü senle açtım.
Şiir yazmayı da öğrettin bana.
Yüreğimin sesini seninle duydum.
Seninle tutuldum ilk sevdaya.
Aslına rücu ediyor her şey.
Tersinir hakikatler tepiniyor ufukta.
Hilkat unutulup gitmiş.
Ne hükmü var vaktin.
Ne imkan var sabır'a.
Boyunca boyanmış aynalar.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!