Hamza Mamaş Şiirleri - Şair Hamza Mamaş

Sararınca arpalar, dolunca başak,
Eğilir buğdaylar, sevinir Ocak.
Tanyeri ağarırken oldu olacak.
Tomurcuklar güle döndüğü gibi.

Nefesin güneyden kıbleymiş gibi.

Ve bir gün rakıda usandı gada almaktan.
Ceketini, bavulunu alıp gitti.
Geriye;
Öfkeli, huysuz ve açgözlü adamlar kaldı...

Farkın var mı diğerlerinden bilmiyorum,
Sana dair her şeye dünden hazırım.
Bakışın kurşun gibi saplanır kalbime,
Gözlerin için ölmeye dünden razıyım.

Hiçbir şeyin rengi yoktur aslında.
Her rengin anası ışık ve su.
Günaha açılırdı tüm kapılarım.
Olmasaydı içimde Hakkın korkusu.

Ritim bozulunca başlar herşey.
Rutinler bozulur.
Sekine hiç inmemiş gibi kaybolur.
Sükunet hiç sağlanmamış gibi,
Suhulet hiç doğmamış gibi yok olur.
Avlu, kapı, minber ve mihrap kınamış gibi.

Kullar arasında kaldım
Kalabalıklar öyle ki;
Üst üste, hınca hınç.
Davullar çalıyor, stantlar kurulmuş bugün panayır
Gökyüzü farkediyor yüreği sadece
Hazin hikayeler suskun delice

Mevt diyorum, marka diyorsun.
Kuzum! Benimle eğleniyor musun?
Kendini lâyemut zannediyorsun.
Makamın erkine güveniyorsun.

Bilgi alıyormuşsun; çaycıdan, çorbacıdan, bekçiden.

Yaşıyorum dediğime kanma,
Gün be gün bir ömür kaybediyorum.
Dünyaya açılan ufacık penceremden,
Sararmış kavaklıklar seyrediyorum.

Ey Rab!
Ruhuma çöreklenen külleri kaldır.
Ten uyuya dursun ruhumu uyandır.
Kelebekler gibi aşk'ına kanatlandır.

Ey Rab!

Bu ne aşktır duyup durduğum.
Doğrudur ateşe aşık olduğum.
Her fısıltı ateş,
Her nağme güneş.
Doğrudur yangınında mesut olduğum.