Halenur Kor Şiirleri - Şair Halenur Kor

Bir sevdâ şarkısı söyler dillerim,
Dalar ufka gözüm, durmadan ağlar.
Her an seni diler, açık ellerim,
Kalbimi kanatır görünmez dağlar...

Yudumladım aşkı tatlı sesinden,

Bu bahçede açan bir çiçek vardı.
Kopardılar dalından...
Yoldular bir bir gönül yapraklarını,
Hiç eser kalmadı,
Ne kokusundan, ne alından...

Gözleri buğulanmış, bacaklar çarpık,
Yalpalar sağa sola, elinde şişe...
Şaşılaşmış gözleri, kirpikler kırpık,
Sanki fal taşı gibi, şaşmış bu işe...

Teki görür görür ikili, dönmüyor dili,

Kayseri ilim yuvası, âlimler şehri,
Kimler geldi, kimler doğdu bağrında.
Bir Mimar Sinan ki şânı duyulur
Geçmişte, bugün de, hâttâ yarın da

Eserleri dünyaya en güzel örnek,

KÜÇÜK BOYACI

Sıcak bir gündü. Ahmet Bey, bütün gün iş görüşmeleri yapmış, nihayet istediği neticeyi almıştı. Çok yorgun olmasına rağmen, yorgunluğunu hissetmiyordu. Biraz erken çıkacak, karısına müjdeyi verecekti.
Masadan gözlüğünü aldı. Çantasını topladı. Kapıyı kilitledi ve dışarı çıktı.
Oh! Sıcak olmasına rağmen hava çok güzeldi. Yürürken gülümsüyor, temiz havayı ciğerlerine çekiyordu. Sokağın başında yine aynı satıcılar, boyacı çocuklar dizilmişti. Birden bir kargaşa, bir gürültü oldu. On beş, on altı yaşlarında bir çocuk, elinde boyacı sandığı koşuyordu. Arkasından da sekiz, dokuz yaşlarında bir çocuk, hem ağlıyor, hem de ona yetişmeye çalışıyordu. Elinde minik taburesi, çelimsiz bacaklarıyla koşuyor, bir yandan çâresizce yardım istiyordu:
‘’Sandığımı aldı, tutun ne olur! Ver! Ver! ’’ diye bütün gücüyle bağırıyor, çırpınıyordu. İnsanlar neden yardım etmiyorlar, neden gülerek seyrediyorlar anlayamıyor, daha da hırslanıp ağlıyordu. Birkaç haylaz oğlan sanki bir yarış seyrediyormuş gibi arsızca gülüp tezahürat yapıyorlardı. Sandığı kapıp kaçan çocuk uzaklaşmış, gözden kaybolmuştu. Küçük boyacı ise gözyaşları içinde hıçkıra hıçkıra ağlıyordu. Öyle çâresiz, öyle üzgündü ki. Yolun ortasında öylece kalakalmıştı.

Kolları bana doğru,
Kollarım ona doğru.
Ben koşarım,
Peşimde rüzgâr.
Koşarız,
Koşarız delice.

Nice zamanlar ardında
Nice insanlar...
Ve, nice sevgiler...

Ben gibi...
Sen gibi...

Hâtıralarda kaldı o sımsıcak bakışın,
Titreyen yüreğimi alev alev yakışın.
Uzanıp saçlarıma papatyalar takışın,
Hâtıralarda kaldı o sımsıcak bakışın... Hâlenur Kor

(Sayın Ahmet Tutaklar tarafından uşşak makâmında bestelenmiştir...)

Gözlerinden menekşeler bakıyor,
Mor bir mahzunluk, eflâtun sisler...
Bir yalvarış, bir sesleniş var gibi,
Bilmem ki o gözler, bilmem ne ister?

Gözlerinden menekşeler topladım,

Hüzün bahçelerinde gezindim, uzun süre...
Sararmış hazan yapraklarının arasında anılarımı aradım.
Duydum yine eski baharların kokusunu,
Çürüyen sarı yapraklar arasında...
Dökülen güllerin üstünde bülbüldü ağlayan.
Gül pişman, gül tarumâr, gül bitkin...