Halenur Kor Şiirleri - Şair Halenur Kor

Süzüldü bir çocuğun gözünden gün ışığı,
Kim çözecek bu çetin, dolaşık sarmaşığı?
Bir meçhulden meçhule suların akışı mı?
Güneş mi aydınlatır, çocuğun bakışı mı?

Bin gideriz, bin geliriz, kısır bir döngüdür bu,
Sonsuzluğa yelken açıp kayboluruz ufukta.
İçin için kavruluruz, öyle bir yangıdır bu,
Bir çocuğun parlarız biz, gözündeki ışıkta.

Issız, kimsesiz, sessiz bir durak,
Dalmış gibi düşüncelere
Gecenin yorgun karanlığında.
Yanında solgun ışıklı, tahta bir direk,
Fersiz ışığı vurmuş kaldırımlara...
Silinmiş, gelip giden ayak izleri…

Bu sabah sana geleceğim,
Güneş ışığından
Kocaman
Bir günaydın vereceğim!
Sonra,
Açıp gönül penceremi,

(Çocuk Şiiri)

Bak üşümüş kardan adam,
Ona hazır benim odam.
Soba yansın çıtır çıtır,
Leblebimiz kıtır kıtır.

Kalbimi koydum ortaya.
Birisi hiç görmedi, geçti.
Biri bastı, kırdı, paramparça.
Biri tanımaya çalıştı; kimin, ne diye?
Birisi ise aldı, bir daha vermedi.

İYİ İNSANLAR GRUBU...

İ nsanlar tanıdım, şair gönlüyle,
Y alnız şiir yazmaz, gönül alırlar.
İ pek kadar yumuşaktır ruhları...

İZAHİ MÜMKÜN OLMAYAN BİR YOLCULUK…

Durgun bir su üzerinde yalpalayan, yavaş yavaş süzülen, sarı - kızıl bir çınar yaprağıyım ben… Kurumuş, sararmış yüzüme berrak bir yağmur damlası düştü… Şeffaf bir inci tanesi gibi dupduru… Bir mercek misâli yüzümdeki hüznü büyüttü…Elemlerin görünmez çizgilerini gözler önüne serdi. Her çizgide bir keder nakışı…

O minicik damla, yaprağın üzerinde yavaş yavaş kaydıkça, deşifre olan bir bilmecenin çözümü gibiydi gören gözlere… O yaprak bendim, o yüz benimdi ama, onu kuşbakışı seyrederek çözen de bendim. Gözlerim, tepeden kendi içimi, iç âlemimdeki kederler yumağını yavaş yavaş çözüyordu. Girift bir karmaşayı, akan bir damla su yol yol aydınlatıyor, kendi acılarımla yüzleştiriyordu. Sessizce kayan yaprakta, benliğim ara ara acıyla kıvrılıyor, bazen sükûn içinde, bir sessizlik melteminde kayıyordu…Kimi zaman, o kurumuş damarlara, ışığı umut olan bir cansuyu yürüyor, kimi zaman canı çekilen bitkin bir vücut gibi sonsuzluğa akıp gidiyordu…

Bir adım attım, geceye ürkek,
Rûhumda buz dağlarının ürpertisi,
Ellerimi uzatıyorum,
Kapkara gece...
Dağların uğultusu kulaklarımda,
Önümde bir sürü kayalar...

İsterdim yıllar boyunca kalbe nakış nakış dolsam,
Sevgiler açıp gönlünde, solmayan bir çiçek olsam.
Öyle derin kök salsam ki, açsam, hep açsam gönlümce,
Yaslanıp sıcak göğsüne, sevebilseydim ömrümce...

Bir muamma hayat bana, seçemedim yollarımı,