Halenur Kor Şiirleri - Şair Halenur Kor

Alt üst eden bir poyraz,
Savurur, kopartır, kırar dallarımı,
Döker yapraklarımı nedensiz...

Oysa?
Sığınmak, yaslanmak,

Elinde tahta sandık,
Bakışları sıcacık,
Minicik taburesi...
Küçücük parmakları boyanmış,
Gözleri ışıl ışıl,
Simsiyah,

Bir uğultu geliyor kulaklarıma,
Görmediğim şehirlerin gürültüleri;
Çarpılıp kapanan kapılar,
Elem dökülüyor, karanlık, kırık pencerelerden...
Bahçelerde sessiz bir çürümüşlük,
Kırılmış, eski iskemleler...

Mavi boncuklarla süslü, küçük elinde
Tutuyor, ince, uzun bir değnek,
Kınalı saçları dökülmüş omuzlarına,
Elâ gözlerinin içi gülüyor, seyrederken
Minik kuzucukları, çoban kızının...

Bir çift ipek kanat sarardı beni,
Usul usul...
Gökler gibi masmavi...
Rûhum kanatlanırdı baktığın zaman...
Aman...
O bakışlar ne yaman...

Ben severim,
Ben döverim,
Ben elim.
Yediren ben,
Okşayan ben,
Seven ben...

Ben olmaya çalışır
Üstümdeki elbise.
Diklensem birine diklenir,
Üzülüp iki büklüm olsam
Eğilip bükülür o da.
Uzatsam birine kollarımı,

Bağırıyordu herkes,
Seslendim, duyuramadım.
Gidemedim bir adım,
Susturamadım.
Uzandı elim,
Oldu bir yumruk,

Aldı,
Oydu.
Taşıdı, koydu.
Yazıp çizdi.
Asırlarca dizdi, dizdi.
Yerden göğe yükseldiler.

Ne olur gel...
Gözlerini özledim...
O günleri yaşayayım yine,
Kumrular uçsun ellerimden...
Rüzgâr dağıtsın saçlarımı omuzlarına,
Göğsünde dinlensin yorgun başım.