Halenur Kor Şiirleri - Şair Halenur Kor

Yetmez mi yâr cefan, olmuşum heder,
Anlatsam derdimi, âleme ne der?
Sardı, bırakmıyor kalbimi keder,
Billâhi her günüm ölümden beter...

Gözlerime baksa, bir nebze eğer,

Bir ipek kanat gibiydi kolların,
Sevginin, şefkâtin meltemi gibi...
Rûhundan, kalbime sessizce akan
En güzel duygulardı, duyardım...
Gözlerime ne zaman dalsa bakışların,
Titreyen bir damla görürdüm gözlerinde.

(Aruz)
Esmez ki o rüzgâr, yine gönlüm oluyor dar,
Yanmış, niye yanmış bu gönül bilmiyorum yâr.
Sarsam seni, bağrımdaki âteşle ısıtsam,
Solgun o güzel yüz ama her demde lütufkâr.

Uzun bacakları gerilmiş bir yay,
Sevimli, yerinde duramayan tay.

Yıllar öncesinde yurduydu Altay,
Dünyâya gelirken doğuyordu ay.

Ne zaman uyanıp baksam
Kırmızı şen saatime,
Ağustos böceği gibi
Gülüyor hep gözlerime.

Akşam göz kırpar bakarken,

Sevdim,
Bir kaya yuvarlandı
Ruhumun denizine, kocaman,
Sıçradı sular...

Sen gülünce

O gözler...
Ilık bir kahverengi,
Bakıyor mahzun mahzun,
Sessizce...
Dalıyor zaman zaman...
Gün batıyor sanki o an

Sen böyle değildin sevdiğim,
Sesimi duyardın tâ uzaklardan,
İki elin kanda olsa
Gelirdin...

Böyle el gibi bakmazdı bana,

El sallıyor yorgun yıllar,
Sitem dolu gözleriyle,
Bölük pörçük hatırâlar...
Yemyeşildi geçen gençlik,
Gülümserdim.
Pembe pembe açardı umut tomurcuklarım.

Süzüldü kuşlar gibi yalnızlığım,
Süzüldü bulutlara kanat çırparak,
Issız dağların doruklarında konakladı sessizce...
Sessizlik döküldü gönül ovalarına
Çisil çisil,
Sana susuzluğum arttıkça...