Halenur Kor Şiirleri - Şair Halenur Kor

Ben olmaya çalışır
Üstümdeki elbise.
Diklensem birine diklenir,
Üzülüp iki büklüm olsam
Eğilip bükülür o da.
Uzatsam birine kollarımı,

Bağırıyordu herkes,
Seslendim, duyuramadım.
Gidemedim bir adım,
Susturamadım.
Uzandı elim,
Oldu bir yumruk,

Aldı,
Oydu.
Taşıdı, koydu.
Yazıp çizdi.
Asırlarca dizdi, dizdi.
Yerden göğe yükseldiler.

Ne olur gel...
Gözlerini özledim...
O günleri yaşayayım yine,
Kumrular uçsun ellerimden...
Rüzgâr dağıtsın saçlarımı omuzlarına,
Göğsünde dinlensin yorgun başım.

Dağlara koymuş başını yalçın kayalar
Şelaleler akıyor gümrah saçlarından.
Rüzgârlar öperken gamlı alnından
Gülümsüyor bir bulut mahzun yüzüne…

Yorgun parmaklar vururken tuşlara

Gecenin ürpertilerini duyuyorum yüreğimde,
Kırağı çalmış yıldızlar gibi,
Düşüyor usul usul...
Elâ gözlerimde bir sağnak...
Al parmaklarımı,tut...
Isıt avcunda...

Dalgaları savruldu gönlümdeki denizin,
Gelmedin, bekledim hep, yoktu yollarda izin...
Gözlerimde saklanan anılardaki yüzün
Göz yaşı dökmek için, bilmem verir mi izin?

Sarılmadan sesini duyardım kalbinizin,

Dünyadaki bütün çocukların insanca yaşamaya hakları vardır. Onlar tertemiz bir su damlasıdır. Henüz açılmamış bir tomurcuktur. Sadece Berkin değil, bu kahrolası çıkar savaşlarının, gözü dönmüş koltuk sevdalılarının (sağı, solu, ortası, yanı fark etmez) , şehvetinin cânileştirdiği tüm yaratıkların kurbanı zavallı çocuklar... Hepiniz için içim sızlıyor. Ben 21 yaşında evlâdını kaybetmiş bir anneyim. Evlât acısının derinliğini tatmış biriyim. Hiç bir anneye bu acıyı yaşatmaya kimsenin hakkı yoktur. Irkı, mezhebi, milleti ne olursa olsun.

İnsanların görüşleri de zevkleri gibi aynı olamaz. Kimsenin kimseyi zorlamaya hakkı yoktur. Çocuklar siyasetten ne anlar? Onlar, yaşadıkları ailesinin elbette tesirinde kalacaklardır gerçekten akılları erene kadar. Benim anlayamadığım, gerek siyâsi görüşlerde, gerek futbol maçlarında insanların böyle çılgınlaşıp birbirlerini yemesidir. Aklı olan fikirleriyle çarpışır. Sonra kim, kime düşman oluyor ki bir düşünseler... Hepsinin ataları, bayrakları, dinleri aynı. Hepsi bu vatanın evlatları. Tahriklere kapıldıkları zaman, birbirlerini incittikleri zaman, böyle Berkin gibi, Burakcan gibi, daha niceleri gibi ölümleriyle dağlandıkları zaman,bu vatana diş bileyenlerin sevinçten ellerini ovuşturduklarını görür gibiyim. Neden uyanmaz insanlar? Nedir bu? Baştakilerin de, karşısında olanların da el ele verip, gönül gönüle konuşup bu vahim duruma çare bulmaları, çare olmaları gerekmez mi?

Bu vatanı kanları, canları bahasına bu günlere getiren atalarımızın, şehitlerimizin kemikleri sızladığı gibi, bugün tüm insanların yürekleri ağzında. Herkes birbirine karşı. Vatan elden gidecek, herkes koltuk sevdasında. İkiye bölünse iyi mi olacak? 'Böl, parçala'... Bunu yapmak için kolları sıvamış dış mihraklar...
Lütfen silkelensin herkes. Çocuklarımız da ölmesin. Vatanımız bölünmesin.

Dağ tepelerine çıkmış cadılar,
Saklanıyorlar.
Bakıyorlar gizlice tepelerin ardından.
Ara sıra görünüyor kara külâhları.

İki yuvarlak göz ışıldıyor olurken sabah,

Loş pencereme uzanmış bir gün ışığı,
Bir kuş cıvıltısı sessiz bahçemde.
İki tık tık ahşap kapımda beklenmeyen,
Kim ki böyle sabah erken?

Bu gülen gözler bana mı?