Hakan Durhan, şiiri yalnızca kelimelerle kurulan bir metin değil; insanın kendi içinde susturduğu duyguların yeniden dile geldiği bir alan olarak görür. Onun kaleminde aşk yalnızca kavuşmanın adı değildir. Ayrılığın sessizliği, beklemenin ağırlığı, unutmaya çalışırken daha çok hatırlamak, bir fotoğrafın karşısında yıllar sonra bile değişmeyen bir sızı ve insanın kimseye anlatamadığı geceler de aşkın bir parçasıdır.
Şiirlerinde gösterişli sözlerden çok, insanın içine dokunan sade fakat derin bir anlatımı tercih eder. Bir dizede gündelik haya ...
İstasyonun dördüncü bankı benim yerimdir,
Üzerindeki boyalar dökülmüş, tahtası soğuktur.
Her gün saat dört treni geldiğinde,
Gözlerim vagonların kapılarında asılı kalır.
Yıllar önce aynı peronda söz vermiştin,
Anlatamadığım acılarım var bugün içimde,
Kemiklerime kadar çöktüğümü hissediyorum.
Kandırılmanın, kullanılmanın çok ötesinde,
Kırılmışlığın en cüretkâr hâli gibi...
Bilmem bu kaçıncı gece kendimle savaştığım,
AŞK SANA BENZERDİ, GÖNLÜM
Adımı söylerdin nedense yavaş,
Bir soru sorardım, sesinde telaş.
Gülmekten gözümde birikirdi yaş;
Aşk sana benzerdi, gönlüm, bir zaman.
Ayrı şehirlerde, tutsak kaldık biz,
Nedendir bilinmez, kavuşamadık.
Yolumuz kesişmez, kalbimiz sessiz,
Bu ayrılık zalim, kavuşamadık.
Gece kulağım kapıda seni beklerim,
Azlettim seni, yolun açık olsun.
Keşke inanmasaydım gözlerine,
Varsın bu gece de gözlerim dolsun.
Yakmasaydım ben kendimi özünle;
Azlettim seni, yolun açık olsun.
Bir güzel gördüm, içime düştü bin türlü telaş;
Tek bir ela bakışında kendimi de unuttum.
Elin değmemişti henüz, eridim yavaş yavaş;
Gönül evime doğunca, seni bağrımda tuttum.
Yüreğim seni tanıdı, aklım bana yabancı;
**En Az Pay**
“Bir şey mi var anne?” diyerek sordu,
“Yok,” dedin, yeniden işine daldın.
Bir hecelik cevap seni çok yordu,
Çocukların için bu evde kaldın.
Anlatamadığım bir sevdanın soğuk sabahındayım
Hayallerim buz gelecek ümitlerinin solgunluğundayım.
Kelimelerimin intiharlarından arda kalan susukunluğundayım.
Bakışlar anlamsız, yarınlarınım karanlıklarındayım.
Sevgi diye beslediklerimden gördüğüm nankörlüklerin yol ayrımındayım.
Baktım öylece o gözlere.
Bir zamanlar o gözlerin içinde ben parlardım.
Beni görünce değişirdi göz bebeklerin.
Şimdi soluk ve matlar.
Tıpkı cenazesi kaldırılmamış bir cesede bakar gibiler.
GİTTİN, GÖNLÜM
Adımı söylerken titrerdi sesin,
Araya girerdi bazen nefesin.
Yanımda durmaktı bütün hevesin;
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!